மிகவும் உருக்கமாகக் கெஞ்சினாள் தேன்மொழி. அனுஷாவும் இளகினாள். எல்லோரும் சூழ்ந்து கொண்டு அவளை உள்ளே இழுத்து கதவை மூடினார்கள். மீனா வேகமாக ஓடி வந்து அனுஷாவைக் கட்டிக்கொண்டாள். அழுதுக்கொண்டே ஆனந்தக் கண்ணீருடன் ஆனந்த முத்தங்களையும் தந்தாள். "ம்ம்.. அதெல்லாம் இருக்கட்டும்." என்று அனுஷா விலகினாள். "முதல்ல.. உங்க புருசனைக் கவனியுங்க மீனாம்மா.. காய்ஞ்சி போய் கிடக்குறாரு.." மீனாவின் கன்னங்கள் வெட்கத்தில் சிவந்தன. அனுஷாவே இருவரையும் பிடித்துத் தள்ளிக்கொண்டே போய் அவர்கள் அறையில் இருக்கும் கட்டிலில் தள்ளிவிட்டாள். "ம்ம்ம்.. நாங்க யாரும் டிஸ்டர்ப் பண்ணமாட்டோ ம்.. இதோ.. இந்த ஜன்னல் வழியா லைவ் ஷோ மட்டும் பார்ப்போம்.. சரியா?? ம்ம்... இன்னும் மூணு மணி நேரத்துக்கு புருசன்-பொஞ்சாதியும் செக்ஸ் வச்சிகிட்டே இருக்கணும் சரியா... இடைவெளியே கூடாது." என்று எச்சரித்துவிட்டு அறையை விட்டு வெளியேறினாள் அனுஷா. குடும்பமே மகிழ்ச்சியில் திணறியது --------------------- அடுத்து இரு மாதங்கள் மின்னலாய் மறைந்தன. சில நாட்கள் அனுஷா பங்களாவின் தங்கினாலும், பெரும்பாலும் தன் வீட்டிலேயே இரவு படுத்தாள். வீரய்யனும் மல்லிகாவும் வந்து போனார்கள். அனுஷா பண்ணையார் வீட்டில் எல்லோரும் விரும்பும் காமக்கிளத்தி ஆகிவிட்டாள் என்று வீரய்யன்-மல்லிக்கும் தெரிந்துவிட்டது. மல்லியின் வயிறு நாளாக நாளாக நன்றாக பெருத்து வந்தது. வீரய்யனுக்குப் பெருமை தாளவில்லை. தன் தங்கையை தானே சினையாக்கினோம் என்ற பெருமை. நாட்கள் ஓடின. அன்றிரவு, எப்போதும் போல் அனுஷா தன் பாட்டியின் படம் முன்னால் நிர்வாணமாக மண்டியிட்டாள். மெதுவாகத் தன் வயிற்றைத் தடவினாள். "பாட்டி... நான் ஜெயிச்சுட்டேன் பாட்டி... என் சபதத்துல ஜெயிச்சாச்சு பாட்டி.. இன்னிக்கி நெல்லை ஷிஃபா ஹாஸ்பிடல் போய் செக்கப் பண்ணிகிட்டேன் பாட்டி.. நான் கடைசியா சானிடர் நாப்கின் பயன்படுத்தி 50 நாளாச்சு பாட்டி.. ஆமா.. நான் ஜெயிச்சுட்டேன்.. இனிமே அம்மாவையும், ஸ்ரீஜா சித்தியையும் இங்கே வரவழைச்சு அவங்களுக்கும் விஷயம் சொல்லவேண்டியது தான் மீதியிருக்கு பாட்டி.. எல்லாரையும் வரவழைச்சி இந்த உலகத்திற்கு ஒரு பெரிய உண்மையைச் சொன்னா.. என்னோட சபதம் முழுமையாயிரும் பாட்டி.. தாங்க்ஸ் பாட்டி.. தாங்க்யூ வெரி மச்.." ஜாக்கிரதையாகக் குனிந்து வணங்கினாள். அன்றிரவே தன் தாய் வனஜாவிற்கும் சித்தி ஸ்ரீஜாவிற்கும் தொலைபேசியில் அழைப்பு விடுத்து விரிவாகப் பேசினாள். ----------- இரண்டு நாட்கள் கழித்து......அந்த மார்சு மாதம் 28ம் தேதி தான் அனுஷா நெல்லை சென்று ஷிஃபா ஆஸ்பிடலில் செக்கப் செய்துகொண்டு வந்தாள். அன்றிரவே தன் தாய் வனஜாவிற்கும் சித்தி ஸ்ரீஜாவிற்கும் தொலைபேசியில் அழைப்பு விடுத்து விரிவாகப் பேசினாள். ----------- இரண்டு நாட்கள் கழித்து...... ---------- "வீரய்யா.. ம்ம்.. ரவணசமுத்திரம் போய் அவங்க ரெண்டு பேரையும் ரயில்ல இருந்து கூட்டிட்டு வா வீரய்யா.." "ரொம்ப சந்தோசமா இருக்குது டீச்சரம்மா.. இது வரைக்கும் நீங்க தனியொரு பொம்பளையா பார்த்திருந்து.. இப்போ உங்களோட அம்மா.. சித்தி எல்லாம் வர்ராங்கன்னா ரொம்ப சந்தோசமா இருக்கும்மா..ம்ம்.. வண்டி கட்டிகிட்டு போறேன்.. கூட்டிகிட்டு வர்ரென்மா.." "பார்த்து வீரய்யா.. போன வருசம் நான் வந்தபோது அப்பிடியே என்னை முழுங்கி விடுற மாதிரி சைட் அடிச்சே... நானும் உன் மேலே மயங்கிட்டேன்.. அதே மாதிரி என் அம்மாவையும் சித்தியையும் மயக்கிறாதே.. அதுவும் என் சித்தி ஸ்ரீஜா இருக்கா பாரு.. என்னை விட வயசுல 2 வருசம் சின்னவ... பார்த்தே... அப்பிடியே சுருண்டு விழுந்திருவே.. எங்கேயாவது வயக்காட்டு பம்புசெட் பக்கம் தள்ளிகிட்டு போகாதே.. அதுவும் என்ன மாதிரி ஒரு லூஸு.. உன் குஞ்சு போல 10 அங்குல குஞ்சைப் பார்த்தா உடனடியா கால விரிச்சிருவா.. " என்றுவிட்டுச் சிரித்தாள். "ச்சேச்சேஎ.. அப்பிடியெல்லாம் பண்ணுவேனா டீச்சரம்மா.. முதல்ல பத்திரமா அவங்களைக் கூட்டிகிட்டு வந்திருவேன்.. அதுக்குப் பின்னாலே.. டீச்சரம்மாம்... மனசு வச்சி.. சரின்னாங்கன்னா.. அந்தச் சித்தியையும்..." வேண்டுமென்றே இழுத்தான். "ஏய்ய்..ஏய்... ஆசையப் பாரு.. போடா வீரய்யா.. அதுக்கும் நேரம் காலம் வரும்.. போ... போ.. நீயும் ஸ்ரீஜாவையும் அம்மாவையும் போடாமயா போவே..ம்ம்.. இப்போ ஸ்டேசன் போ முதல்ல.. போய் அவங்க ரெண்டு பேரையும் அழைச்சிகிட்டு நேரடியா பண்ணையார் பங்களா வந்துரு." சொல்லிவிட்டு பங்களா நோக்கி விரைந்தாள். --------------- "டீச்சரக்கா.. கேட்கவே ரொம்ப சந்தோசமா இருக்கு.. உங்க அம்மா, சித்தி எல்லாரையும் பத்தி சொல்லியிருக்கீங்க.. ஆனா பார்க்க ஆவலா இருக்கு.. என்ன டீச்சரக்கா.. கொஞ்ச நாள் முன்னாலேயே அவங்கள வரச் சொல்லியிருக்கலாமில்ல?" தேன்மொழி சிணுங்கினாள். "ம்ம்.. அதுக்கும் ஒரு காரணம் இருக்கு. இப்போப் பாரு.. உனக்கும் +2 முடிஞ்சாச்சு.. எனக்கும் ஸ்கூல் முடிஞ்சி லீவ் ஆயிருச்சு.. அதுனாலே தான் இப்போ வரச்சொன்னேன்." "அனுசாம்மா.. நீ ஏன் வீரய்யன வண்டி கட்டி அனுப்பினே.. நம்ம கார் போயிருக்கலாம் இல்ல?" பட்டு வேட்டி. சில்க் ஜிப்பா அணிந்து கொண்டு வந்தார் பெரிய பண்ணையார். "இல்லைய்யா.. அவங்களுக்கும் நம்ம கிராமத்து வாசனையோட வரவேற்பு இருக்கட்டும்னு தான்." "அது சரி.. இந்த காலத்துப் பிள்ளைங்கள நம்பவே முடியல்ல.. ம்ம்ம் அது சரி.. மருமவளுங்க ரெண்டு பேரையும் காணோமே..." "தாத்தா. அவங்க ரெண்டு பேரும் விருந்தாளிங்களுக்காக சமைச்சிகிட்டு இருக்காங்க." "சரி.. இந்த ரெண்டு தடியன்கள்? அவங்க எங்கே?? பொண்ட்டாட்டிங்களை சமைக்க விடாம, குண்டிக்குள்ள பூள் விட்டு குடைஞ்சிகிட்டு இருக்காங்களா?" பெரியவரின் கமெண்ட் கேட்டு அனுஷா களுக்கென்று சிரித்தாள். "இல்ல தாத்தா.. ரெண்டு பொம்பளைங்க புதுசா நம்ம வீட்டுக்கு மெட்ராஸ்ல இருந்து வரப்போறாங்க இல்லையா? அவங்க ரெண்டு பேரையும் மயக்கி கவுக்கப் போறாங்களாம்.. ரெண்டு ஆம்பிளைங்களும் அழகு பண்ணிகிட்டு இருக்காங்க.." தேன்மொழியும் கலகலவென்று சிரித்தாள். "ம்ம்.. என்ன அழகு செஞ்சி என்ன செய்ய? இந்த பெரிய பண்ணையாரோட முறுக்கு மீசை கம்பீரத்துக்கு உங்க அப்பனும் சித்தப்பனும் போட்டி போட முடியுமா குட்டி.? நீ வேணும்னாலும் பாரு.. அந்த ரெண்டு பட்டணத்துப் பொண்ணுங்களும், இந்த பண்ணையாரைப் பார்த்துத் தான் மயங்கப் போறாங்க." ---------------- ஜல் ஜல் என்ற ஓசையுடன் குதிரை வண்டி வந்து நின்றது. "அவங்க வந்திட்டாங்க... அம்மா.. சித்தீ... வந்திட்டாங்க.." தேன்மொழி அறிவித்தாள். வண்டி நின்றது. முதலில் இறங்கியது ஒரு அழகிய பெண்.. இளம் பெண்ணல்ல. சற்று நடுத்தர வயதுப் பெண். சுசீலாவின் வயது இருக்கும். ம்ம்ம்.. உண்மையில் அவள் வயதும் 38 தான். அவள்.. வனஜா.. அனுஷா என்ற அழகுப் பேழையைப் பெற்றெடுத்த மகராசி.. அனுஷா எனும் பொக்கிஷத்தை உலகிற்குத் தந்தவள். பார்ப்பதற்கு அனுஷாவின் அக்கா போலிருந்தாள். 22 வயதான அனுஷாவின் அம்மா என்று யாரும் நம்ப மாட்டார்கள். நிறம் சற்று குறைவாக இருந்தாலும் இளமை சற்றும் குன்றவில்லை. அமுதக் கலசங்களின் கம்பீரம் சற்றும் சரியவில்லை. இம்மியளவும் தொப்பை போடவில்லை. சிக்கென்று இருந்தாள். அழகான எடுப்பான நாசி; மூக்குக் குத்தவில்லை; செம்பவழ இதழ்கள். தோளிலிருந்து புறப்பட்டு கம்பீரமாகத் தூக்கி நிற்கும் கொங்கைகள் - அனுஷாவின் கொங்கைகளையும் மீறிவிடும் கம்பீரம். கொஞ்சம் வாளிப்பான சதைப் பிடிப்பு மட்டும் தான்.. தொப்பையோ, டயர்களோ இல்லை. அழகான இளம் சிவப்புப் பருத்திப் புடவையை அழகாக அணிந்திருந்தாள். குட்டையான கை வைத்த சோளி...நீண்ட கைகள். கைகள் இரண்டையும் கூப்பியபடி பங்களாவின் படிகள் ஏறி வந்தாள். அவள் பின்னால்... குதிரை வண்டியிலிருந்து ஏதோ ஒரு மின்னல் போல் வெடித்தது.. ம்ம்.. ஆமா.ம்ம்.. ஸ்ரீஜா தான். மின்னல் போன்ற பளீர் என்று இருந்தாள். அனுஷாவைப் போன்ற தங்க நிற மேனியல்ல.. அதற்கு மீறி.. செக்கச்செவேல் என்று சிவந்த மேனி. வெள்ளைக்காரிப் பெண்கள், நம் நாட்டு வெய்யிலில் சில நாட்கள் திரிந்தால், தோலெல்லாம் சிவந்து போய் கன்னமெல்லாம் ரோஸ் பாய்ந்து போகுமே.. அது போன்ற தோல்நிறக்காரி. செழிப்பான கன்னங்களில் குழி விழும் சிரிப்பு... சிரிப்பு.. சிரிப்பு.. எப்போதும் சிரிப்பு... ஸ்ரீஜாவின் செல்ல உதடுகள் நெளிந்து சிரிக்கும் போது அவளைப் படைத்த ப்ரம்மனே கூச்சத்தில் கண்களை மூடிக்கொள்வான். சின்னஞ்சிறிய சைனாக்காரி போன்ற கண்களில் எப்போதும் சிரிப்பு கொப்பளிக்கும். குழந்தைத் தனமான முகம். ஆனால் பருவத்தை எடுத்துக் காட்டும் பிரம்மாண்டமான அங்கங்கள். 18 வயதிலேயே ஸ்ரீஜாவிற்கு 38 அங்குல ப்ரா போட இயலாமல் போயிற்று. இப்போது 2 வருடங்கள் கழித்து.. மேலும் பலரால் முகர்ந்து கசக்கப்பட்டு.. ஒரு குழந்தையும் பெற்றெடுத்த பின்னர், அடங்காப்பிடாரித்தனமாக அவள் சோளியைக் கிழித்து பூரிக்கும் கொங்கைகள். ஆனால் சற்றும் வெளியே தெரியாதபடி, நேர்த்தியாக புடவையால் மூடியிருந்தாள். கை வைத்த சோளியுடன் அடக்கமாக நின்றாள். புன்னகை மட்டும் ஆயிரம் வாட்ஸ் டால் அடித்தது. ஸ்ரீஜாவின் காதுகளில் அணிந்திருந்த 7 கல் வைரக் கம்மலுடன் போட்டி போட்டு அவளது புன்னகையும் டால் அடித்தது. "வாங்கம்மா.. வாங்கம்மா..." பண்ணையார் கை கூப்பி வரவேற்றார். ஆனாலும் அவர் மனதில் ஏதோ ஒரு குறுகுறுப்பு.. வனஜாவைப் பார்த்ததும் ஒரு குறுகுறுப்பு.. இப்பெண்ணை எங்கோ பார்த்திருக்கின்றோமோ?? "அப்ப்.ஆ.ம்ம்..ஐயா வணக்கம்." வனஜாவும் கை கூப்பினாள். பின்னால் வந்த ஸ்ரீஜா வெட்கியபடி தயங்கி நின்றாள். தேன்மொழி.. ஓடோ டி வந்தாள்.. ஸ்ரீஜாவின் தோளில் கை வைத்தாள். "வாங்க சித்தி.. நீங்க டீச்சரக்காவோட சித்தி தானே.. ?" "ம்ம்..." சிறு குழந்தையின் குரல் போல இருந்தது. பங்களாவைக் கண்களால் அளந்து கொண்டே உள்ளே வந்தாள் வனஜா. தேன்மொழியின் அணைப்பிலும் அழைப்பிலும் வெட்கிப் போய் சிரிப்புடன் வந்தாள் ஸ்ரீஜா. எப்போதும் போல் அந்த தாழ்வாரத்தில் எல்லா குடும்பத்தினரும் கூடினர். எல்லோரும் கூடியவுடன்.. திடீரென்று... திடீரென்று வனஜா ஒரு செயல் செய்தாள். சட்டென்று சரிந்து பண்ணையாரின் கால்களில் விழுந்து கால்கள் இரண்டையும் தொட்டு வணங்கி, கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டாள். "அம்மா.. என்னம்மா.. என்ன செய்யுறீங்க..ம்ம்.. எழுந்திரிங்க..." வனஜாவைத் தொட்டுத் தூக்கலாமா வேண்டாமா என்று புரியவில்லை. வனஜாவின் வாளிப்பைக் கண்டதிலிருந்து பெரியவரின் சுண்ணி டாண் டாண் என்று மணியடித்தபடி இருந்தது. இப்போதும் வனஜா குனியும் போது அவளுடைய நெற்றி தூக்கிக்கொண்டிருந்த பண்ணையாரின் வேட்டியை உரசியபடிச் சென்றதாக ஞாபகம். ஆனால் பெரியவருக்கு இருந்த தயக்கம் வனஜாவிற்குச் சற்றும் இல்லை. மண்டியிட்டபடி அவருடைய கால்களைக் கட்டிதன் மார்போடு அணைத்தாள். அப்படியே எழுந்தாள். தன் முலைகளை பண்ணையாரின் பூளோடு சேர்த்து தேய்த்து நின்றாள். "மன்னிச்சிருங்கப்பா.. மன்னிச்சுருங்க...அப்பா..." "என்னது?? அப்பாவா?" எல்லோரும் திகைத்தனர். அனுஷா திகைக்கவில்லை.. துணிவுடன் முன்னால் வந்தாள். "ஐயா.. பெரியய்யா.. எங்க அம்மாவைப் பார்த்தா.. முகம் எங்கோ பார்த்த மாதிரி இருக்கா?" "ம்ம்.. ஆமாம்..மதும்.. வந்து.." "ம்ம்.. நீங்க நல்லா பார்த்து பழகிய முகம் தான்.. தென்காசி பக்கத்துல மேலகரம்னு ஒரு கிராமம் இருக்கு தெரியுமாய்யா..?" பண்ணையாருக்கு பளிச்சென்று நினைவில் வந்தது..ம்ம்ம்.. புரிந்துவிட்டது... "அதோ.. அப்போ... 39 வருசம் முன்னாலே.. 1969 ஜனவரி மாசம்.. நினைவிருக்காய்யா.. " "அனுசாம்மா..ம்ம்.. வேணாம்.. புரிஞ்சி போச்சு... என்ன சொல்ல வர்ரேன்னு புரிஞ்சி போச்சு.." "உங்களுக்குப் புரிஞ்சிபோச்சு ஐயா.. ஆனா இதோ இருக்காங்களே.. உங்க மகன்கள், மருமகள்கள், பேத்தி.. இவங்களுக்கெல்லாம் புரியணுமே.. சொல்றேன்.. எல்லாரும் கேளுங்க.." 969ம் வருசம்... மேலகரம் கிராமத்துல அரசினர் பள்ளிக்கூடத்துல ஒரு விளையாட்டுப் போட்டி நடந்தது. அதுக்குத் தலைமை தாங்க ரவணசமுத்திரம் ஏரியாவின் மிகப் பெரும் தலைவரான ஒலக்கல் பண்ணையார் அழைக்கப்பட்டிருந்தாரு.. அதாவது.. இன்றைய பண்ணையாரின் அப்பா.. அவருடன் வந்திருந்தார், இன்னாளைய பண்ணையாரும், அன்னாளைய இளைய தளபதியுமாகிய இவர். அப்போ எல்லா விளையாட்டுப்போட்டிகள், பேச்சுப் போட்டி, மாறுவேடப் போட்டி.. என்று எல்லாவற்றிலும் முதலாவதாக வந்த ராஜேசுவரி என்கின்ற மாணவி இந்த இளைய தளபதி கண்ணில் பட்டாள்...ம்ம்ம்.. அவ்வளவுதான்.... அடுத்த இரண்டு மாதங்களில் ராஜேசுவரி வாந்தி எடுத்தாள். ராஜியோட பெற்றோர்கள் ஏழைகள்... குடியானவர்கள்.. ஒலக்கல் கிராமம் வந்து கெஞ்சினார்கள்.. கூத்தாடினார்கள்.. அழுதார்கள்.. ஆனால் பெரிய பண்ணையார் மறுத்திவிட்டார்... பிச்சைக்காரர்களுக்குப் போடுவது போல் காசு வீசி எறிந்தார். மனமுடைந்து போனார்கள். அப்பெற்றோர்களின் கோபம் எல்லாம் தங்கள் ஒரே மகள் ராஜி மீது திரும்பியது. அந்தச் சின்னப் பெண்ணை அடித்தார்கள்.. உதைத்தார்கள்.. ஊரை விட்டு விரட்டியடித்தார்கள். அவர்களும் மேலகரம் கிராமத்தை விட்டு விலகினார்கள்.. எங்கோ வேறு மாநிலத்திற்குச் சென்றுவிட்டார்கள். கைவிடப்பட்ட ராஜி... திக்குத் தெரியாமல் திண்டாடினாள். அப்போதெல்லாம் திருவனந்தபுரத்திலிருந்து சென்னை வரை ஒரு மெயில் ரயில் தென்காசி வழியாகச் செல்லும். அதில் திருட்டு ரயில் ஏறினாள். சென்னை (மெட்ராஸ்) வந்து சேர்ந்தாள். அங்கும் திக்குத் தெரியாமல் திரிந்தவளை, கழுகுகளின் பார்வையிலிருந்து காப்பாற்றி கோமதி என்ற பெண் ராஜியை அழைத்துச் சென்றாள். அப்போதே 3 மாதம் கர்ப்பிணியாக இருந்த டீனேஜ் பெண்ணை சோறூட்டி வளர்த்தாள். அழகான பெண் குழந்தை ஒன்றை ஈன்றெடுத்தாள் ராஜி. "இனிமே என்ன பண்ணப்போறே ராஜிம்மா?" கோமதி கரிசனத்துடன் கேட்டாள். "உங்களுக்கு பாரமா இருக்கமாட்டேன் கோமதிக்கா.." "அப்பிடின்னா ஒண்ணு செய்யி.. என்னிய மாதிரி.. அழகில்லாம இருக்குற பொம்பளைங்களுக்கே சோறு போடுறது இந்த கோடம்பாக்கம் மார்கெட் தான்.. சில நேரம் எக்ஸ்டிராவா நடிக்கலாம்.. இல்லைன்னா.. இருக்கவே இருக்கு.. கைவசம் இருக்குற கோடம்பாக்கம் தொழிலு.. வர்ரியா.. உன்னையும் சேர்த்துவிடுறேன்.. உன்னை மாதிரி.. சிவப்பா.. மூக்கும் முழியுமா, கொப்பும் குலையுமா.. மப்பும் மந்தாரமுமா இருக்குற இளம் அழகிங்களைக் கொத்திகிட்டு போயிருவாங்க.. ஆனா ஜாக்கிரதையா இருந்தா கை நிறைய.. பை நிறைய சம்பாதிக்கலாம்." "சரிக்கா.. அறிமுகப் படுத்திவைங்க.." அவ்வாறாகத் தொடங்கியது ராஜியின் பயணம். சினிமாப் படங்களில் அவ்வப்போது தலை காட்டினாள்... மற்ற நேரங்களில், சினிமாக்காரர்களுக்கு முலை காட்டினாள்.. வெள்ளித் திரையில் கும்பலோடு நின்றுகொண்டு கூட்டு நடனம் என்ற பெயரில் குண்டி ஆட்டினாள்; இரவில் குண்டியடி வாங்கிக்கொண்டாள். முதலில் வயிறு நிறம்பியது.... பின்னர்.. ராஜியின் புகழும் பெயரும் பரவ.. அவள் பர்ஸ் நிறம்பியது.. பெரிய ஹேண்ட்பேக் வாங்கினாள்.. அதுவும் நிறம்பியது. சில வருடங்களில், கோடம்பாக்கத்தில் ஒரு சிறிய வீட்டையே விலைக்கு வாங்கினாள். யாருக்கும் "சின்ன வீட்டுக்காரி"யாக இல்லாமலேயே.. சின்ன வீடு ஒன்றை வாங்கிவிட்ட பெருமை அவளுக்கு.. நாட்கள் சென்றன.. வருடங்கள் உருண்டோ டின.. ராஜியின் செல்ல மகள் வனஜாவும் பருவ வயதை எட்டினாள். தாய்க்குத் தப்பாமல் இருந்தாள்.. தாய்ப் பசுவைப் புணர வந்தவர்கள்... மகளின் வாளிப்பைக் கண்டு மயங்கினார்கள். ஆயிரங்கள்.. லட்சங்கள் ஆயின.. லட்சங்கள் கோடிகள் ஆயின.. ராஜியும் வனஜாவும் பட்டு மெத்தையில் புரண்டு எழும்போதெல்லாம்... பணத்திலும் புரண்டு எழுந்தனர். வனஜாவும் உடனடியாக கருத்தரித்து அடுத்த வாரிசாக ஒரு மகளைப் பெற்றடுத்ததில் ராஜிக்கு ஒரே மகிழ்ச்சி.... உடனடியாக தனக்கும் ஒரு இரண்டாவது குழந்தை வேண்டும் என்று நினைத்தாள். உடனடியாக ஸ்ரீஜாவையும் பெற்றாள் ராஜி... நாளடைவில்... ராஜியின் பேத்தி அனுஷாவும் அதே தொழிலில் காலெடுத்து வைத்தாள். மில்லியன் கணக்கில் டாலர்களே கொட்டின... அவர்களுடன் ஸ்ரீஜாவும் சேர்ந்துகொண்டதில்ல்... போதும் என்று நினைத்தாள் ராஜி.. வனஜா.. அனுஷா.. ஸ்ரீஜா.. என்ற மூன்று அழகிகள் தொழிலில் கோடிக்கணக்கில் ஈட்டி வருகின்றனர் என்ற திருப்தியில் ஓய்வெடுத்தாள் ராஜி... அதற்குள் உடம்பில் வேவ்வேறு உபாதைகள்.. இரு வருடங்கள் இறைவனடி சேர்ந்தாள். -------------------- "ஐயா... அந்த ராஜியோட மகள் தான் இந்த வனஜா.. அதாவது உங்க மகள் வனஜா.." என்று கதையை முடித்தாள் அனுஷா... "ஆ...... அப்போ ... நீ..." "ஆமாம் தாத்தா.. நான் உங்களை தாத்தான்னு அழைக்கலாமா...?" கேட்டுக்கொண்டே அருகில் வந்தாள் அனுஷா.. அனுஷா.. வனஜா.. இருவரையும் ஒன்று சேர அணைத்தார் பண்ணையார்.. வளர்ந்த மகளையும்.. பேத்தியையும்ம்.. எங்கும் அமைதி நிலவியது... முதலில் அமைதியை உடைத்தது மீனா தான்.. அருகில் வந்து அனுஷாவை பண்ணையாரின் பிடியிலிருந்து விடுவித்தாள். "எனக்குத் தெரியும் டீச்சர்..
No comments:
Post a Comment