கிராமத்து டீச்சர் -5

 

அன்னிக்கே சொன்னேனெ.. நீங்க எங்க குடும்பத்துல ஒரு அங்கம் போலன்னு சொன்னேனே... ஏதோ எனக்கு தோணிச்சு.. நீங்க எங்க குடும்பத்துல ஒரு அங்கம் தான்னு தோணியது.." "ப்ளீஸ்.. மீனாம்மா.. இல்லை..இல்லை.. உங்களை நான் மீனா அத்தைன்னு கூப்பிடலாமா? நீங்க உண்மையிலேயே எனக்கு அத்தை முறை தானே?" "ஒண்ணும் வேணாம் டீச்சர்.. என்னை மீனான்னே கூப்பிடலாம்.." "ம்ஹும்ம்.. அஸ்கு..புஸ்கு.. நீங்க மட்டும் என்னை டீச்சர்னு கூப்பிடுவீங்களாக்கு.ம்.??" "ம்ம்ம். சரி.. சரி.. அனுஷா.. வா..போன்னே கூப்பிடலாமா?" "நிச்சயமா... உங்க பெரிய நாத்தியோட பொண்ணை வேற எப்பிடிக் கூப்பிடுவீங்க?" இந்தப் பேச்சுவார்த்தையில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சகஜ நிலை திரும்பியது. "அத்தை..." என்றபடி தேன்மொழி ஓடி வந்து வனஜாவைக் கட்டிக்கொண்டாள். சுசீலாவும் கட்டியணைத்து முத்தமிட்டாள்.. "ம்ம்.. எல்லாரும் அங்க பாருங்க.. நல்லதம்பி மாமா.. தனியா வேற ஒரு ரூட் போடுறாரு." என்று அனுஷா எச்சரிக்க, எல்லோரும் திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.. நல்லதம்பியின் முரட்டுத் தனமான அணைப்பில் ஸ்ரீஜா நெளிந்துகொண்டிருந்தாள்.. "இவ்வளவு அழகான தங்கச்சி ஒண்ணு எனக்கு இருக்கான்னு இவ்வளவு நாள் தெரியாமப் போச்சே..ம்ம்.. என்ன தங்கச்சி...?" என்றவன் ஸ்ரீஜாவின் வெண்ணை வயிற்றில் கை வைத்தான். அகன்ற ஆழமான குழி போன்ற தொப்புளில் அவனது விரல் வழுக்கிச் சென்றது.. "ஆ.. அண்ணா...!!!" வெட்கத்திலும், கூச்சத்திலும்,.. காமத்திலும் நெளிந்த ஸ்ரீஜா, கெஞ்சலுடன் நல்லதம்பியைக் கட்டிப் பிடித்தாள்.. "ம்ம்.. இந்தக் குழியே இவ்வளவு ஆழம்னா.. அங்கே.. கீழே இருக்குற குழி??" அப்பட்டமாக ஸ்ரீஜாவின் புடவை/பாவாடையோடு சேர்த்து அவள் ஆப்பத்தின் மீது கைவைத்தான் நல்லதம்பி. ஒரு பக்கம் தந்தையும் மகளும் (பெரியவரும் வனஜாவும்) சேர்ந்திருந்தனர். மீண்டும் தந்தை முன்னால் மண்டியிட்ட வனஜா, இப்போது அவருடைய டெண்ட் கூடாரத்தினை விலக்கி, கடப்பாறையை வெளியே இழுத்து உருவினாள். மற்றொரு தந்தை-மகள் ஜோடி வேறு.. (பெரியதம்பியும் தேன்மொழியும்) முத்தமிட்டுக்கொண்டே, தேன்மொழியின் பாவாடையைத் தூக்கி பேண்டீஸ் அணியாத குண்டியைக் கைப்பற்றிக் கசக்கினான் பெரியதம்பி. அனுஷாவின் முந்தானை கீழே சரிந்திருக்க, சோளியின் ஊக்குகளைப் பிரித்து.. ஆனால் சோளியைக் கழற்றாமல், அப்படியே முலைக்காம்பை நக்கிக்கொண்டிருந்தாள் மீனா.. "ம்ம்ம்ம்.. சரிதான்.. இந்தக் குடும்பத்துக்கு நேரம் காலமே கிடையாது..." சலித்தபடி தன் முலைகளைத் தானே கசக்கியபடி சமைலறையை நோக்கி நகர்ந்தாள் சுசீலா... ----------------------- மாலை எல்லோரும் அந்தத் தாழ்வாரத்தில் கூடியிருந்தனர். இவ்வளவு பேருக்கு சாப்பாட்டு மேசை என்றால் இயலாது என்பதால், மேசையை அகற்றிவிட்டு, பெரிய ஜமுக்காளத்தை விரித்துப் போட்டிருந்தார்கள். அதில் செட் செட்டாக எல்லோரும் அமர்ந்திருந்தார்கள். பெரியவர் கால்களை நீட்டியிருக்க, அவர் மடியில் ஸ்ரீஜா அவரை நோக்கி அமர்ந்திருந்தாள். இருவருடைய இடுப்புகளும் சேர்ந்திருந்தன. கீழே கப்ளிங் போடப்பட்டிருந்தது. ஸ்ரீஜாவின் முலைகளை நக்கிய பெரியவரின் சுண்ணி மீது எம்பிக் குதித்தாள் ஸ்ரீஜா; நல்லதம்பியின் அருகே வனஜா அமர்ந்து தம்பியின் தம்பியை ஊம்பிக்கொண்டிருந்தாள்; பெரியதம்பியின் மடி மீது மல்லாக்கப் படுத்திருந்த அனுஷாவின் முலைகளை அவன் அமுக்கியபடி இருந்தான்; மீனாவின் மடியில் படுத்து பால் குடித்துக்கொண்டிருந்தாள் தேன்மொழி.. "ம்ம்ம்.. எல்லாருக்கும் ஸ்பெஷல் காபி தயார்." என்று குரல் கொடுத்தபடி, அம்மணமாக காபிக்கோப்பைகளை ஏந்தியபடி வந்தாள் சுசீலா.. "அப்பிடி என்ன அண்ணி.. ஸ்பெஷல் காபி?" என்று நல்லதம்பி கேட்டான்.

 

"ம்ம்.. ஸ்பெஷல் தான்.. நம்ம மீனாவும் ஸ்ரீஜாவும் தங்களோட தாய்ப்பால் கறந்து கொடுத்தாங்க. பசும்பால், எருமைப்பால் எல்லாம் கலக்காம, வெறும் ஸ்ரீஜா பால், மீனா பால் மட்டும் காய்ச்சி காபி செஞ்சிருக்கேன்.. அது தான் ஸ்பெசல்." எல்லோரும் குதூகலமாகக் குடித்தனர். முடித்த பின்னர் அனுஷா தன் தொண்டையைச் செருமிக்கொண்டு பேசத் தொடங்கினாள். "இந்த நேரத்துல நான் பேசுறதுக்கு எல்லாரும் மன்னிக்கணும்." என்று அவள் சொன்னவுடன், ஏதோ முக்கியமான செய்தி என்று அறிந்து எல்லோரும் அவளையே பார்த்தனர். "நான் இப்போ ரெண்டு செய்தி சொல்லப் போறேன்... ஒரு நல்ல செய்தி.. ஒரு...வ்வ்வந்து.. கொஞ்சம் உடனடியா வருத்தப் பட வைக்கும் செய்தி.." "முதல்ல நல்ல செய்தியச் சொல்லும்மா." என்றார் பெரியவர். "ஆமாம் தாத்தா.. உங்களுக்குத் தான் இந்த நல்ல செய்தி.. தாத்தா.. உங்களுக்கு அடுத்த பதவி கிடைக்கப் போகுது.." சொல்லி முடிப்பதற்குள் வெட்கத்தில் சிவந்தாள் அனுஷா.." "என்னம்மா?." என்றார் புரிந்தும் புரியாமலும்.. "தாத்தா.. இனிமே.. நீங்க.. கொள்ளுத் தாத்தா ஆகப் போறீங்க..." "ஹேய்ய்.. என்ன சொல்றே..? அனுஷா..என்ன..யய்யே.. ய்ய்ய் கை குடு.. ஆஹா.. அக்கா. அப்பிடியா?'" என்று விதம் விதமான குரல்கள்... "ஆமா தாத்தா.. உங்களோட பெரிய பேத்தி... அதாவது உங்க மகளோட மகளுக்கு இன்னும் எட்டு மாசத்துல ஒரு மகளோ/மகனோ பிறக்கப்போகுது..." வேகம் வேகமாக பெரியவர் எழுந்தார்.. "ம்ம்ம்.. நல்ல சேதி தான்.. வாம்மா வனஜா.. மாப்பிள்ளைங்களுக்கு முதல்ல நல்ல சேதியச் சொல்லவேணாமா?" "மாப்பிள்ளைங்களா?? என்னப்பா சொல்றீங்க?" வனஜா விழித்தாள். "ஆமாம்மா.. உங்க வீட்டுக்காரரு.. ஸ்ரீஜாவோட வீட்டுக்காரரு.. அனுஷாவோ..." "அப்பா.. ஸ்டாப்.. ஸ்டாப்.. யாரு அதெல்லா..ம்.. எங்களுக்கு எப்போ கல்யாணம் ஆச்சு? யாரது மாப்பிள்ளைங்க?" "என்னம்மா சொல்றே? இன்னும் கல்யாணம் ஆகல்லியா உங்களுக்கெல்லாம்..? அப்போ குழந்தைங்க?" "என்னப்பா நீங்க.. நீங்க மட்டும் என்ன அம்மாவைக் கல்யாணம் பண்ணிகிட்டா கர்ப்பமாக்கினீங்க? இன்னும் பார்க்கப் போனா.. கடைசி வரைக்கும் அம்மா கல்யாணம் செஞ்சிக்காமலேயே போனாங்க.." "அப்போ... நீயும் ஸ்ரீஜாவும்ம்..." "யார் மூலமா பெத்தோம்னு கேக்குறீங்களா?" என்ற வனஜா அழகாக உதடுகளைப் பிதுக்கி, தோள் குலுக்கி, தன் நிர்வாண முலைகளையும் கவர்ச்சியாகக் குலுக்கினாள். "அது யாருக்குத் தெரியும்??!!!" "நீ.. அனுசாம்மா?" "என் குழந்தைக்குத் தகப்பன் ஒரு குறுகிய சாய்ஸ் தாத்தா.. ரெண்டு மாமாக்கள்ல யாராவது இருக்கலாம்" பெரியதம்பி, நல்லதம்பியைச் சுட்டிக் காட்டினாள். "அல்லது நீங்களே கூட இருக்கலாம் தாத்தா." இவர்கள் மூவரையும் விட அதிக வாய்ப்பு வீரய்யனாக இருக்கலாம் எனும் உண்மையை அனுஷா கூற விரும்பவில்லை. தேவையில்லாத குழப்பங்கள் நேரிடும்... "யார் வேணும்னாலும் இருக்கட்டும்; அதெல்லாம் பரவாயில்லை." "அப்போ... நீங்க மூணு பேரும் கல்யாணமே பண்ணிக்க மாட்டீங்களா?" "அப்பிடியில்லைப்பா.. இன்னும் சொல்லப்போனா.. நானும் ஸ்ரீஜாவும் ஒரு அண்ணன்-தம்பி ஜோடிய லவ் பண்ணிகிட்டு இருக்கோம்.. கூடிய சீக்கிரம் உங்க தலமைல டும் டும் நடக்கும்ப்பா. முதல்ல ஸ்ரீஜா தான் தினேஷ்ங்கிறவன சந்திச்சா... தினேஷ்ங்கிரவன் அண்ணன். அவன் ஒரு புரோக்கரா இருக்கான். பெரிய பெரிய அரசியல்வாதிகள், தொழிலதிபர்கள், அதிகாரிகள் இவங்களுக்கு கால்-கேர்ள்ஸ் பிடிச்சுக் குடுக்குற ப்ரோக்கர்.. ரெண்டு பேரும் லவ் பண்ணாங்க. எங்கிட்டே வந்து சொன்னா ஸ்ரீஜா.. நானும் தினேஷோட பூளை அளந்து பார்த்து சரின்னு சொல்லிட்டேன்.. இப்போ இவங்க ரெண்டு பேரும் லிவிங் டுகெதர்னு சொல்வாங்க.. அதாவது கல்யாணத்துக்கு முன்னாலே சில வருசம் சேர்ந்து வாழ்ந்து பிறகு பிடிச்சிருந்தா கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்... ஏன்னா.. எங்களோட பழக்கவழக்கங்கள் தொழில் எல்லாம் தினேஷுக்கும் பிடிக்கனுமில்லையா? இவங்க ரெண்டு பேரும் லவ் பண்ணும்ப்போது ஒரு நாள் தினேஷோட தம்பி ரமேஷை நான் பார்த்தேன்பா... சின்னப் பையன் தான்.. நம்ம அனுஷாவோட வயசு தான். எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சு போச்சு.. வர்ரியாப்பா.. என்கூட வாழ ரெடியான்னு கேட்டேன்.. சரின்னு சொல்லிட்டான்பா.." "ஐயோ.. என்ன என்னவோ சொலிறியேம்மா.. வயசு வித்தியாசம் எல்லா..ம்.." "அதென்னப்பா... தினேஷுக்கு வயசு 32, அவனோட ஜோடி ஸ்ரீஜாவுக்கு 20 தான்; என்னோட லவ்வர் ரமேஷுக்கு வயசு 22 எனக்கு வயசு 37.. ஸோ வாட்.. அதுனாலே என்னப்பா.. காதல்ங்கிறது வயசைப் பார்த்து வர்ரதில்லை..மனசைப் பார்த்து வரும்; காமம்ங்கிறது மனசைப் பார்த்து வர்ரதில்லை; உடல் வேட்கையின் படி வரும்.." "ஐயா..." என்று சுசீலா இடைமறித்தாள். "ஐயா.. ஏதோ ஒரு நல்ல சேதி.. ஒரு மோசமான சேதின்னு இந்த அனுசாப் பொண்ணு சொன்னது.. நல்ல சேதி.. சொல்லிச்சு.. ஆனா... அடுத்ததா!! கேக்கவே படபடப்பா இருக்குங்கய்யா." "ம்ம்.. சொல்லும்மா அனுசா." "தாத்தா.. ரெண்டு வருசம் முன்னாலே.. ராஜி பாட்டிக்கு ரொம்ப முடியாம இருந்தது.. தன்னோட காலம் நெருங்கிருச்சுன்னு அவங்களுக்குத் தெரிஞ்சி போச்சு. எங்க மூணு பேரையும் கூப்பிட்டாங்க. அப்போத் தான் அவங்களோட முழு கதையும் சொன்னாங்க. அவங்க அப்பா-அம்மாவைப் பிரிஞ்சி வந்த சோகம் பத்தி சொன்னாங்க.. எங்க ராஜி பாட்டியோட கதையிலிருந்து நான் ஒண்ணே ஒண்ணு மட்டும் நல்லா புரிஞ்சிகிட்டேன்... வாழ்க்கையிலேயே கொடுமையிலும் கொடுமை... வளர்ந்த குடும்பத்திலிருந்து பிரிந்து இருப்பது. எங்க பாட்டிக்கு உங்க குடும்பம் மீது கோபமும் இருந்தது; அதே நேரம் பாசமும் இருந்தது.. அதுனாலே எனக்கு ஒரு கடமை கொடுத்தாங்க. எப்பிடியாவது ஒலக்கல் பண்ணையாரின் குடும்பத்திலே இருந்து ஒரு நபரையாவது பிரிக்கணும். அவங்க குடும்பமும் பிரிவுன்னா என்ன? அதோட சோகம் என்னன்னு புரியவைக்கணும். ஆனால் அதுனாலே பண்ணையார் குடும்பம் நிரந்தரமா அவதிப்படக்கூடாது... கொஞ்ச நாள் பிரிஞ்ச பிறகு எல்லோரும் ஒண்ணா சேரணும்... அந்த சமயம் பார்த்து ராஜி பாட்டியோட கதை எல்லாருக்கும் தெரியவரணும்.. அது தான் பாட்டியோட கடைசி ஆசை." "கிராமத்துப் பண்ணையார்ங்கிறவரு அந்த ஊரிலே மிகப் பெரிய மனிதர்.. அவரை நேரடியா பகைக்க முடியாது.. எனக்குத் தெரிஞ்ச ஒரே ஆயுதம்.. என் பாட்டி எனக்கு சொத்தா குடுத்த ஒரே ஆயுதம்.. அது தான் என்னோட இளமை, அழகு, திறமை, செக்ஸ் ஆசை.. எல்லாம் தான்.. இதைப் பயன்படுத்தலாம்னு ஆயுதம் ஏந்தினேன்.. கிராமத்துக்குள்ளே எப்படியோ ஆசிரியைங்கிற போர்வைல புகுந்தேன். வந்தது என்னவோ வன்மத்தோட தான். ஆனா உங்களை எல்லாம் பார்த்தவுடனே.. வன்மம் போயிருச்சு.. ஆசை வந்திருச்சு.. எல்லாரோட அழகும், அன்பும், ஆதரவும் பிடிச்சிருந்தது. உண்மையிலேயே நல்லதம்பி மாமாவை செட்யூஸ் செஞ்சி அவங்களோட கலந்த நாள் ரொம்பவும் பசுமையான நாள். மாமாவை குடும்பத்திலே இருந்து பிரிச்சேன்... பிறகு எப்படிச் சேர்த்து வைக்கலாம் என்று யோசித்தேன்.. காமத்தைப் பயன்படுத்தி பிரிந்த குடும்பத்தை காமத்தினால் மட்டும் தான் சேர்க்கணும்னு நினைச்சேன். என்னோட காம இச்சைக்கும் ஒரு வடிகால்.. ஒரு வடிகால் இல்லை.. பல விதமான வடிகால்.. எல்லாரையும் ஒவ்வொருத்தரா காமத்துல கட்டிப் போட்டேன்.. இல்லாரும் இப்போ இணைஞ்சிட்டாங்க.. நான் பாட்டி கிட்டே போட்ட சபதம் நிறைவேறிருச்சு.. இந்த போட்டியிலே ஜெயிக்கணும்னு நான் என்ன என்னவோ தப்பு செஞ்சிருக்கலாம். உதாரணத்துக்கு, நான் நல்லதம்பி மாமாவை மடக்கினதுனாலே.. மீனா அத்தையோட மனசு புண்பட்டிருக்கலாம்.. இவ்வளவு பெரிய குடும்பத்தை பஞ்சாயத்தில் நிக்க வச்சதினாலே தாத்தாவுக்கு மனசு உடைஞ்சி போயிருக்கலாம்.. எல்லாத்துக்கும் நான் மன்னிப்பு கேக்குறேன்." என்ற அனுஷா.. அப்படியே அந்த இடத்திலேயே.. முழு நிர்வாணமாகவே தரையில் விழுந்து எல்லோரையும் வணங்கினாள். அவளைத் தூக்கி நிறுத்தினாள் மீனா... "அவ்வளவுதானே அனுஷா.. ம்ம்ம். சரி சரி.. இதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை. இதுலே மோசமான சேதி ஒண்ணுமில்லை.. பரவாயில்லை.." "இல்ல அத்தை.. நான் பாட்டிக்கு இன்னும் ஒரு வாக்கும் கொடுத்திருக்கேன்.. என்னோட சபதம் முடிஞ்சி எல்லா பின்னணிக் கதையும் சொல்லி முடிச்ச பிறகு நான் ஒலக்கல் கிராமத்துல தங்க மாட்டேன்னு வாக்கு கொடுத்திருக்கிறேன். அப்பிடி இருந்தா.. நான் என்னவோ சொத்துக்கு ஆசைப்பட்டு இப்பிடி செஞ்சேன்னு அவப்பெயர் வரும்.. எனக்கு மட்டுமில்ல.. எங்க பாட்டிக்கும் அவப்பெயர்... பண்ணையாரோட சொத்த அபகரிக்க.. தன் பேத்திய அனுப்பி, முந்தானையை வீச வச்சி, வலை விரிச்சிட்டான்னு பேர் வரும்.. அதுனாலே... நீங்க எல்லாரும் மன்னிக்கணும்.. நாளைக்குக் காலைலயே... முதல் வண்டில நான் புறப்படப் போறேன்... என் வேலைய ராஜினாமா பண்ணி கடிதம் DEO ஆபீஸுக்குக் குடுத்தாச்சு.. மன்னிச்சிக்கோங்க.. ப்ளீஸ்.. நான் இப்பவே என் வீட்டுக்குப் போய், எல்லாம் எடுத்து பேக் செய்யணும்.... வணக்கம்." திகைத்தனர்.. எல்லோரும் சிலையாக நின்றனர். "நீ.. ஏம்ம்மா போகணும்.. யாரு உன்னை என்ன சொல்வாங்கன்னு பார்க்கலாம்.. யாரு சொன்னாலும், சொல்லல்லைன்னாலும் நீ தான் என் முதல் பேத்தி.. நீ தான் என் முதல் வாரிசு.. யாரு உனக்கு அவப்பெயர் குடுப்பாங்க.." எரிமலையெனப் பொங்கினார் பெரியவர். "மன்னிக்கணும் தாத்தா.. முதல்ல நீங்க சொன்னது சரி.. ஆமாம்.. நான் தான் உங்க முதல் பேத்தி.. ஆனா ரெண்டாவதா சொன்னது தவறு.. நான் உங்க வாரிசு இல்லை.. உங்க சொத்துக்கு வாரிசு இல்லை. இதோப்பாத்தீங்களா.. உங்களையே அறியாமல் வாரிசு..ங்கிர சொல் வந்திருச்சு... அதுக்குத் தான் நான் பயந்தேன்.. நான் யாருக்கும் வாரிசு இல்லை. நான் என்னோட ராஜிப்பாட்டி, வனஜாம்மாவுக்கு மட்டும் தான் வாரிசு.. அப்படியே இருப்பேன்.." இவ்வளவு வயதான, அனுபவமுள்ள பண்ணையாரையே மடக்கிவிட்டாள்.. அனுஷா.. அழகும், திறமையும், ஆற்றலும் அத்துடன் சேர்ந்து காமவெறியும் சேர்ந்ததால் அவளால் வெற்றிகரமான கால்-கேர்ளாக இருக்க முடிந்தது. "அப்போன்னா இனிமே இங்கே வரவேமாட்டீங்களா டீச்சரக்கா...?" தேன்மொழியின் கண்களில் நீர்... "இல்லே தேனு.. கண்டிப்பா வருவேன்... அப்போ அப்போ வருவேன்.. ஆனா நான் யாருன்னு சொல்லி உரிமை கொண்டாட மாட்டேன்... எப்போதும் போல் டீச்சர்னு சொல்லிகிட்டுத் தான் வருவேன். அது மட்டுமில்ல.. அம்மாவும் ஸ்ரீஜாவும் கொஞ்ச நாட்கள் இங்க இருப்பாங்க. அஞ்சாறு வாரம் இங்க உங்க கூட இருப்பாங்க.. நான் வந்த வேலை முடிஞ்சாச்சு.. நான் புறப்படுறேன்..." சோளி, உள்பாவாடை, புடவை எல்லாம் நேர்த்தியாக அணிந்து புறப்பட்டாள். ------------------- அங்கே.. அனுஷாவின் வீட்டில்.... வீரய்யனும், மல்லியும் கண்ணீருடன் நின்றனர். பண்ணையாரின் பங்களாவிலிருந்து வந்தவுடன் அவர்களை வரவழைத்தாள் அனுஷா... ஆசை தீர ஒரு முறை வீரய்யனுடன் புணர்ந்தாள். பின்னர் இக்கதையைச் சுருக்கமாகச் சொன்னாள். "அக்கா.. நீங்க புறப்படுறீங்களா?" அலறிவிட்டாள் மல்லிகா.. "அப்போ நாங்க?" "என்ன மல்லி இது..? நீ இங்க தான் இருப்பே.. உன் குழந்தைய நல்லபடியா பெத்துகிட்டு இருப்பே... அவ்வளவுதான்.." "இல்லக்கா.. நீங்க இல்லாம என்னாலே இருக்க முடியாது." "ஏய்.. லூஸு.. உளறாதே.. உன்னைப் பார்த்துக்க உன் அண்ணன் இருக்கானில்லை.. இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல ஒரு அண்ணியும் வந்திருவ.." சட்டென்று இடைமறித்தான் வீரய்யன்.. "இல்ல டீச்சர்.. கண்டிப்பா கிடையாது.. இனிமே என் வாழ்க்கைல என் மனசுல என் தங்கச்சி மல்லி ஒருத்திக்குத் தான் இடம்.. அவ தான் என் தங்கச்சி.. அவ தான் என் பொண்டாட்டி.." தீர்மானமாகச் சொன்னான். "அப்போ.. உங்க ரெண்டு பேருக்கும் இந்த கிராமத்துல இருக்கப் பிடிக்கல்லியா?" அனுஷா சீரியஸாகக் கேட்டாள். "ஏன் அப்பிடிக் கேக்குறீங்க?" "ஏன்னா இந்த கிராமத்துல அண்ணனும் தங்கச்சியும், புருசன்-பொஞ்சாதியா வாழமுடியாது." "அப்படின்னா நாங்க ரெண்டு பேரும் எங்கேயாவது ஓடிப்போயிருவோம்.." "சரி..." ஆழ்ந்த பெருமூச்சு இழுத்தாள் அனுஷா.. "அப்போ நான் சொல்றதை நீங்க ரெண்டு பேரும் கவனமாக் கேளுங்க.. நான் காலைல முதல் பாசஞ்சர் வண்டில ஏறி நெல்லை போயிருவேன்.. அங்கே ஜானகிராம் லாட்ஜ்ல ரூம் போட்டு ராத்திரி நெல்லை எக்ஸ்பிரஸ் ரயில் வரைக்கும் இருப்பேன்.. என்னை ஏத்திவிட்டுட்டு.. நீங்க ரெண்டு பேரும்.. யாருக்கும் தெரியாம.. சும்மா திருநெல்வேலிக்கு போகிறது போல வந்திருங்க.. என் ஹோட்டல் வந்திருங்க.. என்னோட சேர்ந்து சென்னை வந்திருங்க.. இனிமே இந்த கிராமமே வேண்டாம்.. சென்னைக்கே என்னோட வந்திருங்க.. சரியா?" அவள் காலில் விழுந்தாள் மல்லி.. "யக்கா... நீங்க தெய்வம்கா.. நீங்க நரகத்துக்கே கூப்பிட்டாலும் நாங்க வரத் தயாரா இருக்கோம்கா.." -------------------------------------- பின்னுரை... ---------- வீரய்யனும் மல்லிகாவும் அனுஷாவுடன் சேர்ந்து ஓடி வந்துவிட்டனர். வீரய்யனை வீட்டு வாட்ச்மேனாகச் சேர்த்துக்கொண்டாள் அனுஷா... மல்லியின் கர்ப்பம் பெரிதாகிக்கொண்டே வந்தது. அவளுக்கு விமரிசையாக வளைகாப்பு நடத்தி வைத்தாள் அனுஷா. இதற்கிடையே... வனஜாவும் ஸ்ரீஜாவும் மூன்று மாதங்கள் ஒலக்கல் கிராமத்தில் தங்கியிருந்து, இருவரும் சினையேற்றிக்கொண்டு, கர்ப்பமாக சென்னை திரும்பினார்கள். மல்லிகாவின் வளைகாப்பு அன்று.... எல்லோரும் திருமணப் பதிவாளர் முன்னால் ஆஜர் ஆனார்கள். வீரய்யன், தன் தங்கை மல்லிகாவின் கழுத்திலும்.......... தம்பி ரமேஷ் - அக்கா வனஜாவின் கழுத்திலும்.......... அண்ணன் தினேஷ் - தங்கை ஸ்ரீஜாவின் கழுத்திலும்......

 

முறையே மூன்று முடிச்சு போட்டார்கள். மணமகள்கள் மூவருமே கருவைச் சுமந்துகொண்டே தாலியையும் ஏற்றுக்கொண்டார்கள். அவர்களுக்கு சாட்சி கையெழுத்துப் போட்ட அனுஷாவும் நான்கு மாதம் கர்ப்பிணி.. இவர்கள் எல்லோரையும் ஆசீர்வதித்தார்கள் பெரிய பண்ணையாரும் அவர் குடும்பத்தாரும்.............. ---------------- "அடுத்து அனுஷாவோட கல்யாணம் எப்போ?" பெரியதம்பி கேட்டான். "அம்மாவும் சித்தியும் ரெண்டாவது குழந்தை பெத்துக்கும் போது தான் கல்யாணம் கட்டிகிட்டாங்க.. நானும் அதே மாதிரி.. இன்னும் கொஞ்சம் வருசம் கழிச்சி.. ரெண்டாவது குழந்தை வயித்துல சுமந்த பின்னாலே கட்டிப்பேன்..." எல்லோரும் சிரித்தனர்.