"ஹாய், ஆண்ட்டி" என்றான் பாபு சில நிமிடம் கழித்து.
"தூங்கலயா?" என்றேன். மை காட். ஏன் என் குரல் தடுமாறுது.
"நாளைக்கு லீவு இல்லையா ஆண்ட்டி. அதான், தூங்கல" என்றான்.
"ஓ. ஸாரி. உன்னை டிஸ்டர்ப் பண்ணிட்டனா?" என்றேன் உடனே.
"சேச்சே. அது எல்லாம் இல்லை. ப்ரெண்ட்ஸ் கூட ஃபோனில் பேசிட்டு இருந்தேன். அதான்" என்றான் மெதுவாக.
"கேர்ள் ஃப்ரெண்ட்ஸ்தானே" என்று கொல்லென்று சிரித்தேன்.
"இல்லை ஆண்ட்டி, சரி, சொல்லுங்க சாப்பிட்டீங்களா?" என்றான். பேச்சை மாற்றுகிறான்.
"ஓ. சாப்பிட்டேன். நீ" என்றேன்.
"ஓ. முடிஞ்சது."
"இப்படி பேசினா, உங்க அப்பா, அம்மா" என்று இழுத்தேன்.
"எனக்கு தனி ரூம் இருக்கு. அதனால் பிரச்சனை எதுவும் இல்லை ஆண்ட்டி" என்றான். ஓ. சுதந்திர பறவை போல.
"உனக்கு அண்ணா, தம்பின்னு யாரும்" என்று இழுத்தேன்.
"யாருமில்லை ஆண்ட்டி"
மேலும் என்ன பேசறது. ஆனால், பேசாமல் வைத்து விடவும் முடியவில்லை.
"வேறென்ன பாபு" என்றேன்.
"உங்களுக்கு இப்படி இரவில் பேசினா, பிரச்சனை இல்லையா?" என்று இழுத்தான்.
"மகேஷ் சின்ன பையன். ஸ்கூல் படிக்கிறான். ஹஸ்பெண்ட் கிடையாது" என்றேன் மெதுவாக.
"ஓ. ஸாரி" என்றான்.
"பரவாயில்லையே. மரியாதை தெரிஞ்ச பையனா இருக்க. இந்த வயசில் எவ்வளவு தெரிஞ்சி வைச்சிருக்க" என்றேன் சிரித்துக் கொண்டே.
"எப்படி சொல்றீங்க ஆண்ட்டி" என்றான்.
"அதான், காலையிலேயே பார்த்தேனே உன் சாமர்த்தியத்தை" என்று சொல்லி சிரித்தேன். அவனும் சிரித்தான்.
"நீ அழகா இருக்கே பாபு. ஸ்கூல் பையன்னாலும், காலேஜ் பையன் மாதிரி இருக்கே. ரொம்ப ஹேண்ட்ஸம்" என்றேன்.
"நீங்களும்தான். உங்களுக்கு பையன் இருக்கானா?"
"ஏய். வாலு. ரொம்ப டீஸ் பண்ணாதே" என்றேன்.
"இல்லை ஆண்ட்டி, நீங்க குஷ்பு மாதிரி இருக்கீங்க" என்றான் சிரித்துக் கொண்டே.
"நீ ரொம்ப குறும்புடா" என்றேன்.
"எதை வைச்சு சொல்றீங்க?" என்றான்.
"எதை வைச்சு சொல்லனும். ம்ம்ம்ம், பாப்ஸ், என்னமா தடவினே நீ" என்று சிரித்தேன். அவனும் சிரித்தான்.
"உங்களை பார்த்துட்டு மயங்கிட்டேன் நான் ஆண்ட்டி" என்றான்.
"ஆண்ட்டி வேணாமே பாபு, பவின்னு கூப்பிடு" என்றேன்.
"சரி பவி."
"ஓ. நீ பார்க்க வெகுளி மாதிரி இருந்தாலும், உள்ளுக்குள்ளே கில்லாடிடா" என்றேன்.
"எப்படி சொல்றே பவி"
"நீ பண்ணதை சொல்றேன்" என்றேன்.
"நீயே உன் வாயாலே சொல்லேன்" என்றான் அவன் சிரித்துக் கொண்டே.
"க்யூவில் என்னவெல்லாம் பண்ணேடா" என்றேன் நான். சூடானது எனக்கே தெரிந்தது.
"க்யூவில் எல்லாரும் தள்ளினாங்க பவி. அதான்" என்றான் அவன்.
"நான் நம்பனும்,ஓக்கே, நம்பிட்டேன்" என்று நானும் சிரிப்பில் சேர்ந்துக் கொண்டேன்.
"நீங்க திட்டுவீங்கன்னு பயந்தேன்" என்றான்.
"நான் ஏன் திட்டறேன்" என்றேன் குறும்போடு.
"ஏன் திட்டலே" என்றான்.
"முடியலடா. ரொம்ப நல்லா இருந்தது" என்றேன்.
"உங்களுக்கு பிடிச்சி இருக்குன்னு தெரியும்" என்றான்.
"எப்படி? எப்படி?"
"எப்படியா, உங்க ஏ. டி. எம் மெஷினை அட்ஜெஸ்ட் பண்ணி, என் கார்ட் மேலே வைச்சிங்களே, அப்பவே தெரியும்" என்று கொல்லென்று சிரித்தான்.
"ஏய். நக்கலா? என்றேன் பொய்க்கோபத்துடன்.
"நக்கல் இல்லை பவி. அப்பதான் தெரிஞ்சது. உங்களுக்கு ஏதோ தேவைன்ன்"
"ஐயோ கொல்றேடா. அதுதான் உண்மை. உன் கார்ட் எனக்கு வேணும். ச்சீய், இதெல்லாம் உன்கிட்டே இப்படி பச்சையா சொல்றேனே" என்றேன். என் குரலில் வெட்கம் இருந்தது.
"என் கார்ட் பத்திரமா என் ஜட்டிக்குள் இருக்கு பவி. உனக்கு தேவைன்னா நான் தறேன்" என்றான் சிரித்துக் கொண்டே.
"நிறைய ஏ. டி. எம் மெஷின் பார்த்து இருப்பே போலிருக்கே. பயமா இருக்கு" என்றேன்.
"கொஞ்சம் பார்த்து இருக்கேன். ஆனால், உன் மெஷினில் என் கார்ட் போட ஆசையா இருக்கு" என்றான் குறும்பாக.
"என் மெஷின் பாக்கியம் பண்ணி இருக்கணும்" என்றேன்.
"நிச்சயமா, மெஷின் இப்ப ஓப்பனா இருக்கா. இல்லை க்ளோஸ் பண்ணி இருக்கா" என்றான்.
"ஓ. மெஷினை நைட்டியால் மூடி இருக்கேன். இப்பதான் ஏ. டி. எம் மிஷினை ஓப்பன் பண்றேன். கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணு" என்று சொல்லிக் கொண்டே என் நைட்டியை தூக்கிக் கொண்டேன்.
"ஓ. நானும் என் கார்டை வெளியே எடுக்கறேன்" என்று சொன்னான் பாபு.
"ஏய். குறும்புக்காரா?" என்றேன்.
No comments:
Post a Comment