திங்கள் கிழமை. வீட்டு கேட்டுக்கு முன்னால் நின்றுக் கொண்டு இருந்தேன். மகேஷ் ஸ்கூல் வேன் கிளம்பியது. ஸ்கூல் வேன் கிளம்பியதும், தெருவின் இருபுறமும் பார்த்தேன். யாருமில்லை. வேகமாக வீட்டுக்கு உள்ளே ஓடினேன். கதவை சாத்திவிட்டு மொபைல் ஃபோனை எடுத்தேன். வேகமாக பாபுக்கு வாட்ஸப்பில் மெஸேஜ் அடித்தேன்.
"எப்ப பாபு வரே" என்று நான் டைப் செய்தேன். உடனே பதில் வந்தது.
"அரை மணி நேரத்தில் வறேன்" என்று உடனே மெஸேஜ் வந்ததும் என் மனம் குதுகலித்தது,
"சீக்கிரமா வந்துடு" என்று மீண்டும் மெஸேஜை டைப் செய்தேன்.
"நிச்சயமா" என்று மீண்டும் மெஸேஜ். ஏனோ, புதுப்பெண் போல நெர்வஸாக இருந்தது. கடிகாரத்தை பார்த்தேன். மணி 7. 00. இன்னும் அரை மணி நேரத்தில் வந்து விடுவான். ஒவ்வொரு நொடியும் ஒரு மணி நேரம் போல கழிந்தது. காலிங் பெல் அடித்த உடனே, புல்லட் போல, வேகமாக சென்று கதவை திறந்தேன். அங்கே, பாபு ஸ்கூல் யூனிபார்மில் இருந்தான். இன்னும் காக்கி பேண்ட், வெள்ளை சட்டை இருக்கா என்ன?
"ஏய். ஸ்கூல் இருக்கா என்ன?"
"இருக்காம். ஸ்கூல் திடிரென்று வைச்சிட்டாங்க. ஸ்கூல் போறன்னு, இங்க வந்துட்டேன்" என்று தன் கையில் இருந்த ஸ்கூல் பையை கொடுத்தான்.
"ரொம்ப க்யூட்டா, ஸ்மார்ட்டா இருக்கே பாபு ஸ்கூல் யூனிஃபார்மில். நல்ல காலம். ஸ்கூலுக்கு போவாம, ஏ. டி. எம் மெஷினுக்கு வந்துட்டே பாரு. சந்தோஷம்" என்று அவன் ஸ்கூல் பையை எடுத்துக் கொண்டேன். ஏனோ மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. கனவில் மிதப்பது போல இருந்தது. அவனை உள்ளே அழைக்ககூட மறந்து விட்டேன்.
"பவி. வீட்டுக்குள்ளே உள்ளே கூப்பிட மாட்டாயா?" என்றதும்தான் நான் அவனை ப்ளாக் செய்துக் கொண்டு கதவின் முன்னால் இருப்பது தெரிந்தது.
"ஓ. ஸாரி பாபு, உள்ளே வா" என்று கதவை திறந்து வழி விட, பாபு உள்ளே வந்தான். அவன் வீட்டுக்குள்ளே வந்ததும், கதவை வேகமாக சாத்தி பூட்டினேன். நான் கதவை பூட்டியதை பார்த்து பாபு சிரித்தான். நான் உள்ளே வர, அவனும் என்னை பின் தொடர்ந்து உள்ளே ஹாலுக்கு வந்தான். நான், பின் புறம் ஜன்னல் வைத்த ஸ்லீவ்லெஸ் ப்ளவுஸ் போட்டிருந்தேன். கறுப்பு கலர். அதே கலரில், நைலக்ஸ் புடவை கட்டி இருந்தேன். வேண்டுமென்றே, அந்த கால சரோஜா தேவி பொல, என் பிட்டத்தை ஆட்டிக் கொண்டு உள்ளே வர,அவனும் என் பின்னால் வந்தான். அவன் என்னை பார்க்க வேண்டும் என நிதானமாக நடந்து வந்தேன். வந்தவனை சோஃபா மேல் உட்கார சொன்னேன். இன்று எப்படியாவது, இவனை ஓழ்க்க வைத்து விட வேண்டும். மெல்ல பேச்சில் கொக்கிபோட ஆரம்பித்தேன்.
"தண்ணீரா, ஜூஸா?" என்றேன் சிரித்துக் கொண்டே.
"இப்போதைக்கு தண்ணீர், அப்புறமா ஜூஸ்" என்றான். ஜூஸா. என் புண்டையில் இப்போதே ஜூஸ் வழிகிறதே. இதை சொல்கிறானா என்ன? குறும்புக்கார பையன்தான்.
"முதலில் தண்ணீர், அப்புறம் ஜூஸ்" என்றேன் சிரித்துக் கொண்டே.
"தாங்க்ஸ் பவி" என்று அவன் சொல்ல, நான் ஃப்ரிட்ஜ் அருகே சென்று, உள்ளே இருந்த கூலான தண்ணீரை எடுத்தேன். வேண்டுமென்றே, மெல்ல குனிந்து, தண்ணீரை கொடுத்தேன். குனியும்போது, என் டீப் மார்பக க்ளிவேஜ் தெரியுமாறு பார்த்துக் கொண்டேன். அவன், அதை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தான். அவன் கண் விரிந்தது. மேலும், குனிந்து, என் மொத்த மார்பகமும் அவனுக்கு தெரியுமாறு பார்த்துக் கொண்டேன். 38 இன்ச் மார்பகங்கள் ஸ்கூல் பசங்களுக்கு பிடிக்கும் என தெரியாதா என்ன? மார்பை ரசித்துக் கொண்டே, அவன் தன் பேக்கட்டில் கை விட்டு 500 ரூபாய் தாளை எடுத்தான்.
"இந்தா ரூபாய் பவி."
"இது எனக்கு எதுக்கு. நீயே வைச்சுக்க" என்றேன்.
"வேணாம், வேணாம்" என்றான்.
"சரி, பணத்தை என் பர்ஸில் வைத்து விடு" என்றதும், அவன் முழித்தான்.
"என்ன முழிக்கறே பாபு. என் பர்ஸ் இதுதான். ரூபாய் எல்லாம் இங்கே ஸேஃப்" என்று என்று சிரித்துக் கொண்டே குனிந்தேன். குனிந்ததால், என் புடவை தலைப்பு விலகியது. உள்ளே இருந்த இரு முயல் குட்டிகள் ஜாக்கெட்டை தாண்டி வெளியே வந்தது. அவன் வாயில் எச்சில் ஊறியது. வைத்த கண் மாறாமல், அதையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான்.
"ரூபாயை, நீயே வைச்சிடு" என்றதும், அவனும் அந்த ரூபாய் தாளை என் இரு மார்பின் நடுவே உள்ள பிளவில் வைத்தான்.
"பர்ஸ் பெருசா இருக்கா?" என்று என் மார்பை குலுக்கி சிரித்தேன்.
"இதுதான் என் பர்ஸ், பேங்க் எல்லாம்" என்று அவனை பார்த்து கண்ணடித்தேன். அவனும் சிரித்தான்.
"சரி, இன்னிக்கு என்ன ப்ளான்" என்றேன்.
"ஒன்றுமில்லே" என்று அவன் இழுத்தான்.
"அப்ப நல்லதா போச்சி. என் கையால் தான் உனக்கு சாப்பாடு, என்ன சாப்பிடறே இப்ப" என்று அவன் முன்னால் லேசாக ஆடினேன். என் மார்பகம் குலுங்கியது. ஆசையாக பார்த்தான் அதை.
"எனக்கு பசி இல்லை பவி" என்றான் சிரித்துக் கொண்டேன்.
"கண்ணை பார்த்தாவே தெரியுதே. உன் பசியை" என்று சிரித்தேன்.
"ஏய்"
"உனக்கு பசி. என்ன வேணும்" என்று மீண்டும் கொக்கி போட்டேன்.
"என்ன இருக்கு டேஸ்ட்டா?" என்றான் அவன் குறும்பாக.
"பவித்ராகிட்டே இருக்கறது எல்லாம் டேஸ்ட்டுதான்" என்று சொல்லி சிரித்தேன். டபுள் மீனிங்.
"டேஸ்ட்டுதான். தெரியுது பார்த்தாலே" என்றான் குறும்பாக.
"ஏய். டேஸ்ட் பார்த்தா மட்டும் தெரியுமா என்ன? சப்பினாதா தெரியும்" என்றேன் அதே டபுள் மீனிங்கில்.
"பார்த்தாலே சில சமயம் பசி அடங்கும்" என்றான் குறும்பாக.
"ஏய் டபுஸ் மீனிங்கிலா பேசறே. குறும்புக்கார பையா? எப்பவுமே இப்படித்தான் பேசுவாயா?" என்றேன்.
"எப்பவும் இல்லை ஆண்ட்டி, உங்களை மாதிரி ஆண்ட்டிகளை பார்த்தா, தானா வரும்"
"வரும்டா வரும். டேய், இந்த ஸ்கூல் யூனிஃபார்மில் எவ்வளவு ஸ்மார்ட்டா இருக்கே தெரியுமா" என்று அவன் கையை பிடித்துக் கொண்டேன்.
"நீங்களும் ஆண்ட்டி" என்றான் பாபு. அவன் கையை விடுவித்துக்கொள்ள அவன் முயற்சி செய்யவே இல்லை.
No comments:
Post a Comment