சாமியாரிடம் பிள்ளை வரம் - பாகம் 1

 

சாமியாரிடம் பிள்ளை வரம் - பாகம் 1

காலையிலிருந்து எனக்கு மனசே சரியில்லை. கல்யாணம் ஆகி மூன்று வருடங்கள் ஓடிவிட்டன. எனக்கு 24 வயதில் திருமனமானது. பெரிய அழகியில்லையென்றாலும் ஸ்லிம்மான உடல். வட்ட முகம். 36C அளவு முலைகள். எப்போதுமே சாப்பாடு விசயத்தில் மிகவும் கட்டுப்பாடாக இருப்பதால் கல்யாணம் ஆன பிறகும் உடல் கட்டு குலையாமல் அளவாகவே இருக்கும். ஆண்டவன் எனக்கு கொடுத்த பெரிய பாக்கியம் வட்ட வடிவில் உருண்டு திரண்ட அழகாக என் குண்டிகள். மதுரையில் பிறந்து அங்கேயே வளர்ந்து இப்போது சென்னையில் வாக்கப்பட்டு புரசை வாக்கத்தில் குடும்பம் நடத்திக்கொண்டிருக்கும் சாதாரண குடும்பப் பெண்.

 

கல்யாணம் ஆகி ஒரு வருடம் எந்த பிரச்சினையும் இல்லை. என் கனவர் மிகவும் அன்பானவர். எல்லா இன்பமும் எனக்கு குறைவில்லாமலே கிடைத்தது. ஆனால், மாதங்கள் ஓடியும் என் வயிற்றில் கரு தரிக்கவில்லை. ஆரம்பத்தில் இது பற்றி யாரும் கவலைப் படவில்லையென்றாலும் போகப் போக என் கனவர் இதை பெரிய விசயமாக எடுத்துக்கொண்டு பேச ஆரம்பித்தார். எனக்கும் குழந்தை இல்லாதது பெரிய குறையாகவே இருந்ததால் டாக்டரிடம் சென்று காட்டுவதாக முடிவெடுத்தோம்.

 

ஆனாலும், ஆண் டாக்டரிடம் போக எனக்கு விருப்பமில்லாததால் எங்கள் ஏரியாவில் இருக்கும் ஒரு பெண் டாக்டரிடம் ஆலோசனைக்குச் சென்றோம். டாக்டர் பெண்ணாக இருந்தாலும், புடவை, சுடிதார் எந்த உடை உடுத்திச் சென்றாலும் கன்சல்டேசன் ரூமில் முழுவதுமாக கழட்டி, பேண்ட்டியைக் கூட கழட்டிவிட்டு அவள் என்னை மருத்துவ சோதனை செய்வது எனக்கு மிகவும் கூச்சமாக இருந்தது. இதற்காகவே டாக்டரிம் போவதை நான் தவிர்க்க முயன்றேன்.

 

என் கனவர் பிடிவாதமாக அழைத்துச் செல்வார். டாக்டர் என்னை இடுப்புக்கு கீழே முழு நிர்வாணமாக்கி மயிர் மண்டிய புண்டைக்குள் விரலை விட்டு குடைந்து ஆராய்ச்சி செய்வது ஆரம்பத்தில் பிடிக்க வில்லையென்றாலும் போகப் போகப் பெண் டாக்டரின் கை படும் போதெல்லாம் என் உணர்ச்சிகள் விழித்துக்கொள்ள ஆரம்பித்தன. டாக்டர் சில சமயம் முலையைத் தடவியும், வயிற்றை அழுத்தியும் பார்ப்பார். அப்போதெல்லாம் புண்டைக்குள் நமைச்சல் அதிகமாகும்.

 

இப்படியே மாதங்கள் ஓடின. ஒவ்வொரு முறையும் டாக்டரிம் போகும் போதெல்லாம் செக்கப் செய்வதற்கு முன்பே என் பேண்ட்டியில் ஈரம் கசிந்துவிடும். செக்கப்பின் போது ஈரம் கசிந்த என் புண்டையையும் என்னையும் ஒரு மாதிரியாக பார்க்கும் டாக்டரை பார்க்கும் போதெல்லாம் எனக்கு அவமானமாக இருக்கும். மருந்து மாத்திரை என்று என்னென்னவோ செய்தும் பலன் ஏதும் கிடைக்காமல் வேறு வேறு டாக்டர்களிடம் மாற்றி மாற்றி ஆலோசனை செய்தும் எந்த பிரயோஜனமும் இல்லை. இதனால் எனக்கும் அவருக்கும் இடையில் இருந்த நெருக்கம் குறைந்து மனஸ்தாபம் அதிகமானது. என்னிடம் தான் குறை இருப்பதாக வீட்டில் ஜாடை மாடையாக பேச ஆரம்பித்தார்கள்.

 

எங்களுக்கிடையில் நடக்கும் செக்ஸ் கூட எனக்கு வெறுப்பை தர ஆரம்பித்தது. ஆசைக்காக உறவு கொள்வது நின்று போய் தினமும் குழந்தைக்காக மட்டும் என்ற அளவில் உள்ளே விட்டு குத்தி கஞ்சி வடிப்பது மட்டுமே உடலுறவு என்று மிஷின் போலவே அவர் தினமும் என்னை ஒலுக்க ஆரம்பித்தார்.

 

வருடங்கள் ஓடின. இங்லீஷ் மருந்து எந்த பலனையும் தராததால் நாட்டு மருத்துவரிடம் கூட்டிச் சென்று பச்சிலை, கஷாயம் என்று என் வயிற்றை நிரப்பினார்கள். அதுவும் எந்த வித முன்னேற்றத்தையும் தரவில்லை. நாளைடைவில் என் மனவேதனை அதிகமாக, அவருக்கும் என் மேல் வெறுப்பு ஏற்பட்ட கடைசியாக ஒரு பிரசித்தி பெற்ற ஆண் டாக்டரிடம் ஆலோசனை பெற வேண்டிய என் கனவர் அப்பாயிண்ட்மெண்ட் வாங்கிக்கொண்டு வந்தார்.

 

இன்னொரு ஆணிடம் புண்டையையும் முலையையும் காட்ட நான் பிடிவாதமாக மறுத்துவிட அதுவே எனக்கும் அவருக்கும் பெரிய சண்டையில் போய் முடிந்தது, மூன்று நாட்கள் அவர் என்னுடன் பேசமலேயே இருந்தார். அந்த சமயத்தில் பக்கத்து விட்டு பங்கஜம் மாமி என் மாமியாரிடம் பேசிக்கொண்டிருப்பதை கேட்டேன்.

 

”அம்புஜம், உன் மருமக அஞ்சலிக்கு ரெண்டு மூனு வருசமா ஊர்ல இருக்கிற எல்லா டாக்டர் கிட்டேயும் காட்டி எந்த பிரயோஜனமும் இல்ல. நாட்டு வைத்தியம் கூட பார்த்துட்ட. இப்புடியே போனா உன் மகனோட வாழ்க்கை ஒன்னுமில்லாம போயிடும். சீக்கிரம் இதுக்கு எதாச்சும் ஒரு வழி பண்ணியே ஆகனும். என் சொந்தக்கார பொண்ணு ஒருத்திக்கு கூட 5 வருசமா பிள்ளை இல்லாம இருந்துச்சி. நம்ம கொல்லிமலை ரஞ்சிதானந்தா சுவாமிகள் உனக்கு தெரியும் தானே. அவரோட ஆசிரமத்துக்கு போயி சுவாமியோட அருளும், பச்சிலை வைத்தியமும் பார்த்துட்டு வந்தாங்க. அடுத்த மாசமே கர்ப்பமாகி இப்ப அவ குழந்தைக்கு ஒரு வயசு ஆயிடிச்சி தெரியுமா. இது மாதிரி பல முத்திப் போன நோயெல்லாம் கூட அவரோட பூஜையாலும் பச்சிலை வைத்தியத்தாலும் குணமாயிருக்கு. நீ ஏன் அஞ்சலிலை அவர் கிட்ட அழைச்சிட்டு போகக்கூடாது?“

 

இதைக்கேட்ட என் மாமியார் “அப்புடியா பங்கஜம். இத ஏன் முன்னாடியே சொல்லலை. அவனும் அவளும் நாலு நாளா சண்டை போட்டுட்டு பேசமாலே இருக்காங்க. அவன் இன்னைக்கு வரட்டும் நானே சொல்லி அழைச்சிட்டு போகச் சொல்றேன்“ என்றாள்.

 

மாலை என் கனவர் வந்ததும் என் மாமியாரே அவரிடம் விசயத்தைச் சொல்ல அவரும் அதற்கு ஒப்புக்கொண்டு விட்டார். ஒவ்வொரு டாக்டரிடமும் புண்டையைக் காட்டிக்கொண்டிருப்பதை விட இந்த வைத்தியம் எனக்கு சரியாகவே தோன்றியது. ரஞ்சிதானந்தா சுவாமிகள் மிகவும் பிரசித்திப் பெற்றவர். அவருடைய ஆசிரமத்துக்கு சென்றால் எல்லா பிரச்சினையும் தீர்ந்துவிடும் என்பது பொதுவாக எல்லோரும் நம்பிக்கொண்டிருக்கும் விசயம் என்பதால் நானும் இந்த யோசனைக்கு ஒப்புக்கொண்டேன். என் கனவருக்கு அலுவலகத்தில் முக்கியமான வேலை இருப்பாதால் என் மாமியாரே என்னை அழைத்துக்கொண்டு போவதாக முடிவானது.

 

சுவாமியைப் பற்றி எல்லோருக்கும் தெரியும் என்பதால் என் கனவரே அன்றிரவு சகஜமாக பேச ஆரம்பித்தார். இருவருக்கும் இடையில் மூன்று நாட்களாக இருந்த இருக்கம் மறைந்தது. இப்படி ஒரு அருமையான யோசனையைச் சொன்ன பங்கஜம் மாமிக்கு மனதுக்குள் நன்றி சொல்லிக்கொண்டேன்.

 

இரவு படுக்கையில்:

 

” அஞ்சலி. ஆசிரமத்துக்கு போனா வரதுக்கு எப்படியும் ஒரு வாரத்துக்கு மேல் ஆகுமாமே “

 

“ ஆமாங்க. சாமியைப் பார்க்கவே ஒரு நாளைக்கு மேல காத்திட்டு இருக்கனுமாம் “

 

“ ஒரு வாரம் வரைக்கும் நான் இங்க தனியா கிடந்து தவிக்கனுமா. “ என்று என்னை இறுக்கி அனைத்தார்.

 

“ ஒரு வாரத்துக்கு இது சும்மா அடங்கி இருக்காதாக்கும். மூனு நாளா பட்டினியா போட்டீங்கள்ள. அதுக்கு தண்டனையா ஒரு வாரம் தலகானியை அமுக்கிட்டு தூங்குங்க “ என்று லுங்கிக்குள் கையை விட்டு சுன்னியைப் பிடித்து மெல்ல உறுவினேன்.

 

” இப்பத்தான் பிரச்சினை தீரப் போகுதே. ஏன் பழச பேசிட்டு இருக்க “ என்று என் நைட்டியை கழட்டினார். சுன்னித் தோலை கீழிறக்கி மொட்டின் நுனியை கட்டை விரலால் தடவிக்கொண்டே முதுகு காட்ட பிரா ஊக்கை விடுவித்து விட்டு என் அழகுக் குண்டியை பிசைந்தார். இருவரும் முன் விளையாட்டுக்களுடன் ஓல் போட்டு பல மாதங்கள் ஆகிவிட்டது.

 

“ ஏங்க, மேல வரட்டுமா “ என்று கொஞ்சினேன்.

 

“ ம்ம் வாடி. உன் புண்டைய நக்கி எத்தனை நாள் ஆச்சி “ என்று ஆசையோடு என்னை மேலே இழுத்துப் போட்டுக்கொள்ள அவர் முகத்துக்கு நேரே புண்டையை விரித்துக்கொண்டு மண்டியிட்டு சுன்னிக்கு முத்தம் கொடுத்தேன்.

 

குண்டிச் சதைகளைத் தடவி புண்டையில் முத்தமிட்டு மேலும் கீழும் நக்க, என் அடித்தொண்டைக்குள் சுன்னியை விட்டு அழுத்தி ஊம்பினேன். புண்டை இதழ்களை நக்கிவிட்டு மேலேறினார். எனக்குப் பிடித்தமான என் குண்டிப் பிளவில் நாக்கை ஓட்டினார். அவருக்கு ஏற்றார்போல கொட்டைகளை உருட்டிக்கொண்டே நான் ஊம்ப, அவரின் நாக்கு குண்டி ஓட்டியை துளைக்க ஆரம்பித்தது.

 

விரலை புண்டைக்குள் விட்டுக்கொண்டே குண்டி ஓட்டையை நக்குவது அவருடைய ஸ்பெசல். எனக்கும் அது ரொம்ப பிடிக்கும். நீண்ட நாட்கள் கழித்து இப்படி அனுபவிப்பதால் என புண்டை வேகமாக உச்சத்தை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. ஊம்புவதை நிறுத்திவிட்டு கட்டிலில் குனிந்து மண்டியிட்டேன். பின் பக்கமாக சுன்னியை புண்டைக்குள் தினித்து மெல்ல ஒலுத்தார். நானும் குண்டியை பின்னுக்கு தள்ளி ஆழமாக ஒல் வாங்கினேன். இருவருமே ஒரே நேரத்தில் உச்சமடைந்தோம். மறு நாள் காலையிலே புறப்பட வேண்டும் என்பதால் சீக்கிரமே தூங்கிப் போனேன்.

 

கொல்லிமலை கிழக்கு தொடர்ச்சி மலையில் ஊட்டிக்கு அருகில் இருக்கும் ஒரு மலைக்கிராமம். சுவாமியின் ஆசிரமம் ஒரு மலைப் பள்ளத்தாக்கில் உள்ளது. அங்கே ஒரு சிறு ஏரியும் இருப்பதால் அந்த ஆசிரமமே இயற்கையாக அமைந்த வைத்தியசாலை போல இருக்கும் என்று சொல்லக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.

 

கொல்லிமலை ரஞ்சிதானந்தா ஆசிரம் என்னை எப்படியெல்லாம் மாற்றப் போகிறது. 28 வயதில் உள்ளும் புறமும் முழுமையாக முதிர்ச்சியடைந்த என்னை சுவாமிஜியின் ஆசிரமத்தில் பூஜை என்கிற பெயரில் என் உடலின் ஒவ்வொரு அங்குலத்தையும் எத்தனை பேர் எப்படியெல்லாம் தொடப்போகிறார்கள். என் முலைகளும் குண்டிக் கோளங்களும் எப்படியெல்லம் பிசையப்படப் போகின்றன. என் கனவர் சுன்னி மட்டுமே ஒலுத்துக்கொண்டிருந்த மயிர் பூத்த என் புண்டைக்கு எத்தனை விதமாக பூஜைகள் நடக்கப் போகின்றன. மிகவும் கட்டுப்பாடாக இருந்த குடும்பப் பெண்ணான என்னை கடைந்தெடுத்த விபச்சாரியைப் போல மாற்றி அனுபவிக்கப் போகிறார்கள். என் வாழ்க்கையில் நான் முழுவதுமாக மறக்க நினைக்கும் ஆனால் மறக்கமுடியாத இடமாக சாமியாரின் ஆசிரமம் ஆகப் போகிறது என்பது தெரியாமலேயே மறு நாள் காலையில் என் மாமியாருடன் கொல்லிமலைக்கு பயணமானேன்.

 

கொல்லிமலை ரஞ்சிதானந்தா சுவாமிகள் ஆசிரமம்:

 

ஆசிரமத்தைச் சுற்றிலும் பலதரப்பட்ட பெண்களும் ஆண்களும் காவி உடையிலும், சிவப்பு உடையிலும் கூட்டம் கூட்டமாக திரிந்து கொண்டிருந்தார்கள். முதலில் சுவாமி தரிசனத்துக்கு அனுமதி வாங்கவேண்டும் என்று வாயிலில் சொல்ல அதற்கான நீண்ட வரிசையில் நானும் என் மாமியாரும் காத்திருந்தோம். சுமார் அரை மணி நேரத்துக்குப் பின் ஒரு அறையில் நுழைய முழுவதும் காவி அணிந்த சீடப் பெண்கள் இருவர் நாங்கள் வந்த விபரங்களை கேட்டு குறித்துக்கொண்டார்கள்.

 

சீடப் பெண்கள் எல்லாருக்குமே கிட்டத்தட்ட முப்பது வயதுக்கு மேல் தான் இருக்கும். காவி நிறப் புடவை கட்டி மேலே ஜாக்கெட்டுக்கு பதிலாக காவி நிறத் துணியையே பழைய சினிமாக்களில் வருவதுபோல் கச்சையாக கட்டியிருந்தார்கள். பிரா அனிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்பது திறந்த தோள்களில் தெரிந்தது. ஒவ்வொருத்தியின் முலைகளும் கைக்கு அடங்காத பெரும் கொங்கைகளாகவே இருந்ததன. மஞ்சள் பூசிய உடலில் அக்குள் முடிகள் ஏதும் இல்லாமல் மழமழவென்றிருந்தது. புண்டை முடிகளும் நிச்சயம் இருக்காது என்றே நான் நினைத்தேன்.

 

அடுத்த இரண்டு மணி நேரம் காத்திருந்து சுவாமியை தரிசிக்க அனுமதி கிடைத்ததும் அவரின் அறைக்குள் சென்றோம். ரஞ்சிதானந்தா சுவாமிகள் சுமார் ஆறடி உயரமும் கட்டுமஸ்தான சரீரமும் கொண்டிருந்தார். இடுப்பில் காவி வேட்டியும் தோளில் ஒரு துண்டும் மட்டுமே அணிந்திருந்ததால் அவரின் உடல் முறுக்கு அப்பட்டமாக தெரிந்தது. அவர் அருகில் சீடர் ஒருவர் நின்று கொண்டு ஏதோ குறிப்பெடுத்துக்கொண்டிருந்தார். சிறிது நேரம் எங்கள் இருவரையும் உற்றுப்பார்த்த சாமியார் என் மாமியாரிடம் பேச ஆரம்பித்தார்.

 

சாமியார்: அம்மா, உங்கள் மருமகளின் பிரச்சினை என்ன என்பது எனக்கு தெளிவாக தெரிகிறது. சரியான இடத்துக்குத் தான் இவளை கொண்டு வந்திருக்கிறீர்கள். என்னை நம்பி வந்தவளை நான் வெறும் கையோடு அனுப்புவதில்லை. ஆனால் அதற்கான வழிமுறைகள் சற்று கடினமானது. இவள் ஏழு நாட்கள் இங்கேயே இருந்து பூஜையும், வைத்தியமும் செய்து கொள்ள வேண்டும். அதன் பிறகு நான் குறிப்பிடும் நாட்களில் கனவனுடன் உறவு கொண்டால் ஆண்டவன் அருளில் கண்டிப்பாக குழந்தை பாக்கியம் கிடைக்கும்.

 

பூஜையும், மருந்தும் மட்டுமல்லாமல் கனவனுடன் சரியான நேரத்தில் உறவு வைக்கவேண்டும் என்று சொன்னதால் சாமியாரின் வார்த்தைகளில் எனக்கு பூரண நம்பிக்கை ஏற்பட்டது. உடனடியாக இந்த பூஜைக்கு நான் மனதளவில் தயாரானேன். என் மாமியாரும் சாமியாருக்கு அவரின் சம்மதத்தை தெரிவித்தார்.

 

சாமியார்: அம்மா, உங்கள் சம்மதம் எனக்கு மகிழ்ச்சியளிக்கிறது. இந்த சிகிச்சைக்கான நடைமுறை விதிகளை சொல்லிவிடுகிறேன். குழந்தை பா;ல்க்கியத்துக்கான சிகிச்சை மூன்று கட்டங்களை கொண்டது. ஒன்று ’பூஜை’, இரண்டு ’மூலிகை வைத்தியம்’ மூன்றாவது ‘ஜெயகோ’. முதல் இரண்டு சிகிச்சையும் பௌர்ணமியன்று தொடங்கி ஐந்து நாட்கள் நடக்கும். அதிலே எனக்கு பூரண நம்பிக்கை ஏற்பட்டால் ஆறாவது நாள் இவள் இல்லத்துக்கு செல்லலாம். என் மனதில் திருப்தி ஏற்படவில்லையென்றால் ‘ஜெயகோ’ ஆறாவது நாளில் தொடங்கி இரண்டு நாட்கள் நடக்கும். அப்போது ஏழு நாட்கள் பூரணமானதும் இவளுக்கு நிச்சயம் குழந்தை பாக்கியம் கிடைக்கும்.

 

ஏழு நாட்கள் இங்கே தங்கியிருக்க வேண்டிய வசதிகளை என் சீடர்கள் செய்துகொடுப்பார்கள். இவள் ஆசிரமத்தின் சட்ட திட்டங்களை இம்மியளவும் பிசகாமல் நடந்துகொள்ள வேண்டும். அவற்றை பற்றியும் என் சீடர்களே சொல்லுவார்கள்.

 

சாமியாரின் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் வானத்திலிருந்து கேட்கும் அசரீரி போல ஒலித்தது. அவரின் சொற்கள் என்னை வசியம் செய்தன. அவர் எதைச் சொன்னாலும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற நிலையில் நான் இருந்தே. மேலும் அவர் சொன்ன விசயங்கள் எந்த பிரச்சினையும் இல்லாமல் தெளிவாக இருந்ததால் என் மாமியாரும் ஒத்துக் கொண்டார்.

 

“சங்கரா.! இந்தப் பெண்ணை அழைத்துச் சென்று ஆசிரம விதிகளைச் சொல்லி தேவையான விபரங்களையும் கேட்டுக்கொள்“ என்று சீடனிடம் சொன்னார். நான் எழுந்து என் மாமியாரைப் பார்த்தேன்.

 

“மகளே, நீ இவனுடன் செல். இவர்களிடம் நான் சற்று பேச வேண்டியிருக்கிறது“ என்று சொல்ல என் மாமியாரும் கண்ணசைவால் எனக்கு அனுமதி கொடுக்க நான் சீடனின் பின்னால் நடந்தேன். பக்கத்திலிருந்த அறைக்கு என்னை அழைத்துச் சென்றான்.

 

“அஞ்சலி, அப்படி உட்காருங்க. என் பெயர் சங்கரன். இந்த ஆசிரமத்தில் உங்களைப் போல நூற்றுக்கணக்கான் பெண்கள் வந்து சுவாமிகளின் சிறப்பு பூஜையாலும், மூலிகை வைத்தியத்தாலும் பலன் அடைந்திருக்கிறார்கள். அதற்காக விதிமுறைகளை நீங்கள் பிசகாமல் பின்பற்ற வேண்டும். அப்போதுதான் இந்த சிகிச்சை பூரண பலனைத் தரும்.“ என்று பவ்வியமாகச் சொல்ல நானும் அங்கிருந்த மர நாற்காலியில் அமர்ந்தேன். சங்கரன் என் முன்னால் நின்றுகொண்டான். 35 வயதுக்கு மேல் இருக்கலாம். மெலிந்த தேகம். முகத்தில் எப்போதும் ஒரு புன்னகை இருந்துகொண்டேயிருந்தது எனக்கு சற்று அமைதியை தந்தது.

 

“சரிங்க. மூனு வருசமா நான் பட்ட கஷ்டம் தீரப் போகுது. அதானால நீங்கள் சொல்ற மாதிரியே நடந்துக்கிறேன்“ என்றேன்.

 

”ரொம்ப சந்தோசம்மா. இனி என்ன செய்யனும்னு நான் சொல்றேன். கவனமா கேட்டுக்கங்க. திங்கள் கிழமை முழு பௌர்ணமி நாள். காலை ஏழு மணிக்கு முன்னாடி இங்க வந்திடனும். அன்னைக்கே பூஜை ஆரம்பமாயிடும். நீங்க வரும் போது உங்களோட துணிகள் எதுவும் எடுத்துட்டு வரவேண்டாம். இந்த ஏழு நாளும் உங்க உடம்பில் இருக்கும் எந்த ஆடையும் மூலிகைச் சாற்றுல அமிழ்த்தி பிரத்தியோகமா தயாரிக்கப்பட்ட ஆடையாகத்தான் இருக்கனும். அதனால ஆசிரமத்துல கொடுக்கிற துணியைத் தான் கட்டிக்கனும்.  அதோட நகை நட்டு இப்படி எதுவும் போடக் கூடாது. மொத்தத்தில உங்களுக்கு தேவையானது எல்லாமே ஆசிரமத்தில தந்திடுவோம்.“ என்று தரையைப் பார்த்துக்கொண்டே சொன்னான்.

 

அவன் சொன்னது எனக்கு குழப்பமாக இருந்தது. சேலை மட்டும் இவர்கள் கொடுப்பார்கள் என்றால் பாவாடை ஜாக்கெட் எல்லாம் எங்கிருந்து வரும். ஒரு வேளை சீடப் பெண்களைப் போல நானும் கச்சை கட்டிக்கொள்ள வேண்டுமா.! இதென்ன கொடுமை. அப்படிக் கட்டினால் முலையைத் தவிர எல்லா பாகங்களும் வெளியே தெரியும். முலைக்காம்பு கூட துணிக்கு மேலே துருத்திக்கொண்டிருக்குமே என்று நினைத்தேன். என் எண்ண ஓட்டங்கள் அவனுக்கும் புரிந்திருக்க வேண்டும்.

 

“ அஞ்சலி. ஜாக்கெட் பற்றிய கவலையை விட்டுவிடுங்கள். நம்ம ஆசிரமத்தில் எல்லா வசதியும் இருக்கிறது“ என்று சொல்ல நான் மெல்ல சிரித்துக்கொண்டேன். ஜாக்கெட் சரி. ஆனால் பிரா பேண்ட்டி எல்லாம் கூடவா வச்சிருப்ப்பாங்க என்று ஆச்சரியமாக இருந்தது.

 

“அஞ்சலி. ஒன்னு நல்லா நினைவு வச்சிக்கங்க. நீங்க இங்க வந்திருக்கிறது முக்கியமான ஒரு பிரச்சினையை தீர்க்க. அதனால கூச்சத்தையெல்லாம் ஏழு நாளைக்கும் மூட்டை கட்டி வச்சிடுங்க. நீங்க தெளிவா இருந்தாத்தான் எல்லா காரியமும் சுபமா நடத்தமுடியும். இப்ப நான் கேக்கிறதுக்கு கூச்சப்படாம பதில் சொல்லுங்க.” என்று சொன்னான்.

 

அவனுடைய பேச்சு எனக்கு கொஞ்சம் தைரியம் தர, “சரி கேளுங்க“ என்றேன்.

 

“உங்களுக்கு மாதவிடாய் அதாவது மென்ஸஸ் சரியா வருதா?“

 

“ம்ம்ம். எப்பவாச்சும் தான் நாள் தள்ளிப் போகும். அனேகமா சரியாத்தான் வந்திட்டு இருக்கு“

 

“கடைசியா எப்ப நாள் தள்ளி மாதவிடாய் வந்துச்சி“

 

“அது .. மூனு மாசத்துக்கு முன்னாடி நாலு நாள் தள்ளி வந்துச்சி“

 

“எல்லா மாசமும் எப்ப மாதவிடாய் வரும்“

 

“23-ம் தேதி அல்லது 24 –ம் தேதி வந்திடும்“ என்றேன். சங்கரன் தரையைப் பார்த்தே கேட்டதால் எனக்கும் பல டாக்டர்களிடம் பதில் சொல்லி பழக்கமானதாலும் தைரியமாக பதில் சொல்ல முடிந்தது.

 

”உங்களுக்கு ரத்தப் போக்கு ரொம்ப அதிகமா இருக்குமா. இல்ல சாதாரணமா வருமா. அந்த நேரத்துல வயிற்று வலி இப்படி எதாச்சும் பிரச்சினை இருக்கா“

 

“அப்படி ஒன்னும் இல்லை. சாதரணமாத்தான் வரும்“

 

”சரிம்மா. இதுக்கு மேல இன்னும் சில முக்கியமான விபரங்கள் சுவாமியே நேர்ல கேட்பார்.“ என்று சொல்லிவிட்டு கையில் இருந்த நோட்டில் எல்லாவற்றையும் எழுதிக்கொண்டான்.

 

’டாக்டர் கூட இதுக்கு மேல எதுவும் கேட்டதில்லை. சுவாமி மட்டும் இன்னும் முக்கிய விபரங்கள் என்னத்த கேட்க போறார்’ என்று எனக்கு குழப்பமாக இருந்தது. சங்கரன் இப்போது அடுத்த கேள்விக்கு தாவினான்.

 

“அஞ்சலி. உங்களுக்கு தேவையான புடவை, பாவாடை ஜாக்கெட் எல்லாம் இங்கேயே தருவோம். அதனால உங்க ஜாக்கெட் அளவு சொல்லுங்க“ என்றான் சங்கரன்.

 

கொஞ்சம் தடுமாறிவிட்டு “ம்ம் 36“ என்றேன். சங்கரன் நிமிர்ந்து என்னைப் பார்த்தான். அவன் கண்கள் லேசாக ஒதுங்கியிருந்த என் சேலையின் அடியில் விம்மிக்கொண்டிருந்த முலைகளை அளவெடுப்பது எனக்கு புரிந்தது.

 

“அஞ்சலி, இங்கே வருபவர்கள் பெரும்பாலும் கிராமத்து பெண்கள் என்பதால் கச்சை கட்டிக்கொள்வார்கள். நீங்க பட்டனத்து பெண். அதனால இங்க பிரா, பேண்ட்டி இந்த மாதிரி உள்ளாடையெல்லாம் வச்சிக்கிறதில்ல. அதனால நீங்க வரும் போது பிரா, பேண்ட்டி மட்டும் கொண்டு வந்திடுங்க. ஆனால் அதையெல்லாம் மூலிகை சாற்றுல முக்கி காய வச்சித்தான் போடனும். புரியுதா“

 

மௌனமாக தலையை ஆட்டினேன். பேசும் விசயம் எதுவாக இருந்தாலும் இவர்கள் பேசும் விதம் மனதை அமைதியாக்கிவிடுவதை என்னால் உணர முடிந்தது.

 

“சரிம்மா. அப்புறமா ஒரு முக்கியமான விசயம். இன்னையிலேருந்து பூஜை முடியிற வரைக்கும் உங்க கனவரோட உறவு வச்சிக்கக் கூடாது. உங்களுக்கு முழு பலனும் கிடைக்கனும்னா நான் சொன்னதையெல்லாம் மனசுல வச்சிகிட்டு அதுபடி நடந்துக்கங்க. திங்கள் கிழமை சரியான சொன்ன நேரத்துக்கு வந்திடனும். நீங்க போகலாம்.“ என்று சொல்லிவிட்டு அவன் வேகமாக வெளியே சென்றுவிட்டான்.

 

நான் வெளியே வர மாமியார் சுவாமியின் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தார். இருவரும் சென்னைக்கு புறப்பட்டோம்.

 

என் மாமியார் சாமியாரைப் பற்றி ஆஹா ஓஹோ என்று புகழ்ந்துகொண்டே வந்தார். எனக்கும் இந்த முறை எப்படியும் கரு உருவாகிவிடும் என்று நம்பிக்கை பிறந்தது. அன்று இரவு என் கனவர் ஆசையாக என்னை நெருங்கினார்.

 

“சும்மா அமுக்கிட்டு தூங்குங்க. ஆசிரமத்துக்கு போயிட்டு வந்தப்புறம் தான் எல்லாம். அதுக்கு முன்னாடி ஒன்னும் பண்ணக்கூடாது“ என்று அவரைத் தள்ளினேன்.

 

“இதென்னடி கூத்து. ஒன்னும் பண்ணாம எப்படி பிள்ளை பிறக்கும்“ என்று நைட்டியோடு முலையைப் பிசைந்தார். எனக்கும் ஆசையாக இருந்தாலும் சங்கரன் சொன்னபடி நடக்கவேண்டும் என்பதால் என்னைக் கட்டுப் படுத்திக்கொண்டேன்.