“இன்னும் 10 நாள் தானே அப்புறம் இஷ்டத்துக்கு இருக்கலாம்“ என்று அவர் கன்னத்தில் முத்தமிட்டேன். லுங்கிக்கு மேலே அவர் சுன்னி டெண்ட் போட்டுக்கொண்டிருந்தது. என் கையை இழுத்து அதன் மேல் வைத்தார்.
“இதுக்கு எதாச்சும் பண்ணு. அப்பத்தான் தூங்க முடியும்“ என்று நைட்டிக்குள் கையை விட்டு என் தொடையைத் தடவினார்.
“சரி சரி, நான் ஊம்பிவிடுறேன். வாயில அடிச்சிடுங்க“ என்று சுன்னியை ஊம்ப ஆரம்பித்தேன். ஊம்ப ஊம்ப என் புண்டைக்குள்ளும் ஊறல் எடுத்தது. சுன்னியை கடித்து குதப்பி பலமாக ஊம்ப நெடு நேரம் கழித்து வாயில் சுடு கஞ்சியை கக்கினார். என் புண்டையில் சொல்ல முடியாத அரிப்பு. அவர் கையை புண்டைமேல் வைத்து தேய்க்க ஆரம்பித்தேன்.
“ஏண்டி, முடியலையா. இரு நான் நக்கிவிடுறேன்“ என்று கால்களுக்கிடையில் புகுந்தார். காலிரண்டையும் மடக்கி தூக்கிக்காட்ட புண்டை இதழ்களை நக்கிவிட்டு பருப்பில் நாக்கை சுழற்றினார். இன்னும் பத்து நாள் ஓல் சுகமே கிடைக்காது என்பதால் என் உணர்ச்சிகள் அதிகமாகவே இருந்தது. இரண்டு விரலை உள்ளே விட்டுக் குடைந்துகொண்டே நக்கினார். முலைக்காம்புகளை நானே நசுக்கிக்கொண்டு குண்டியைத் தூக்கிக்கொண்டுத்தேன். பருப்பிலிருந்து வாயை எடுத்து நேரே குண்டி ஓட்டைக்கு தாவினார்.
நுனி நாக்கு குண்டி ஓட்டையை பிளக்க நான் வேகமாக சூடேறிக்கொண்டிருந்தேன். புண்டைக்குள் அவரின் விரல் படுவேகமாக சுழன்றது. புண்டை நீரை அப்படியே வழித்து குண்டி ஓட்டியில் தடவி விரலை குண்டிக்குள் விட்டார். இன்னொரு விரல் புண்டைக்குள்ளும் போக நான் வெடிக்க ஆரம்பித்தேன். இரண்டு விரல்களும் நடத்திய தாக்குதலில் மதனரசம் பொங்கி வழிய நக்கிக்குடித்து என புண்டைச் சூட்டைத்தனித்தார்.
அடுத்த மூன்று நாட்களும் இப்படியே இருவரும் வாய் போட்டு அரிப்பை அடக்கிக்கொண்டோம். ஞாயிற்று கிழமை இரவு மாமியாருடன் கொல்லி மலைக்கு புறப்பட்டேன். என்னுடைய பொருட்கள் என்று எதையும் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. போட்டிருக்கும் பிரா பேண்ட்டி சேர்ந்து மூன்று செட் ஏழு நாளைக்கு போதும் இரண்டு பிரா மற்றும் இரண்டு பேண்ட்டி, கொஞ்சம் பணம் இவை மட்டுமே என்னுடன் இருந்தன.
ஆசிரமத்தில் சங்கரன் புன்னகையுடன் எங்களை வரவேற்று சாமியாரிடம் அழைத்துச் சென்றார். சாமியார் இருவருக்கும் ஆசீர்வாதம் வழங்கிவிட்டு பொதுவாக சில விசயங்களைப் பேசினார். அதன் பின் என் மாமியாரை வெளியே போகச் சொல்லிவிட நான் தனியாக இருந்தேன்.
”மகளே அஞ்சலி, உன் மனதை அமைதியாக வைத்துக்கொள். இங்கு உனக்கு ஒரு குறையும் இருக்காது“ என்று ஆரம்பித்தார் சாமியார்.
நான் மௌனமாகவே நின்றேன். இன்று சங்கரனுடன் மேலும் மூன்று சீடர்களும் அங்கே நின்று கொண்டிருந்தார்கள். மெல்லிய காட்டன் சேலையும் மேட்சிங் ஜாக்கெட்டும் அனிந்திருந்தேன். ஐந்து ஆண்களுடன் தனியாக இருப்பது எனக்கு கொஞ்சம் நடுக்கத்தையும் கூச்சத்தையும் கொடுத்தாலும் முலைகள் தாமாகவே விறைத்து காம்புகள் புடைத்தன. அவர்கள் யாரும் என்னைக் கண்டு கொண்டதாக தெரியவில்லை. எல்லோரும் சாமியாரையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றார்கள்.
“முதலில் என் சீடர்களை உனக்கு அறிமுகப் படுத்துகிறேன். சங்கரனை உனக்கு முன்பே தெரியும். இவன் ரங்கன், இவன் நாகராஜ் , அவன் கோகுல். பூஜையில் சங்கரன் உனக்கு உதவியாக இருப்பான். மற்ற மூன்று பேரும் மூலிகை சிகிச்சையின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் உதவி செய்வார்கள். அதைப் பற்றி அப்புறம் விளக்கமாக சொல்கிறேன். இப்போது நீ போய் ஓய்வெடுத்துக்கொள். சரியாக பத்து மணிக்கு பூஜையில் உன்னை சந்திக்கிறேன்“ என்று மிகவும் அமைதியாக சொன்னார் சாமியார்.
”வாங்க அஞ்சலி போகலாம்“ என்று சங்கரன் அழைக்க அவனுடன் சென்றேன். சங்கரன் ஒரு சிறிய அறைக்கு அழைத்துச் சென்று இதுதான் நான் தங்கவேண்டிய இடம் என்று சொன்னான். அங்கு ஒரு கட்டிலும், சிறைய டிரஸ்ஸிங் டேபிள், குங்குமம், தலை வார சீப், அலமாரி, ஒரு நாற்காலி மற்றும் டீபாய் எல்லாம் இருந்தது. அதன் உள்ளேயே அட்டாச் பாத்ரூம்.
“அஞ்சலி, நீங்க ரெஸ்ட் எடுங்க. இங்க உங்களுக்கு தேவையான எல்லா அத்தியாவசிய பொருட்களும் இருக்கு. வேற எதாச்சும் தேவையிருந்தா என்கிட்ட சொல்லுங்க. இன்னும் அரை மணி நேரத்தில் உங்களை பூஜைக்கு அழைத்துச் செல்கிறேன். நீங்கள் இங்கு வந்த நோக்கத்தின் முதல் படி பூஜையில் ஆரம்பமாகும். உங்க உடல் மனசு ரெண்டையும் சுத்தமாக்கத்தான் இந்த பூஜை. அப்புறம் உங்களோட கைப் பையை கொடுங்க. நான் சோதனை போட்டுட்டு தரேன்“ என்றான்.
என் கைப்பையை எதுக்கு சோதனை போடனும்!. நான் என்ன தீவிரவாதியா! எனக்கு லேசாக கோபம் துளிர்த்தது. “நான் தேவையில்லாத எதையும் கொண்டு வரலை“ என்று சற்று சூடாகவே சொன்னேன்.
”கோச்சிகாதீங்க அஞ்சலி. இந்த ஏழு நாளும் நான் உங்க கூடவே இருப்பேன். என்கிட்ட எந்த கோபமும், கூச்சமும் வேண்டாம்“ என்று என் சம்மதத்தை கேட்காமலேயே கைப்பையை எடுத்து பிரித்தான்.
என்னால் அவனை தடை செய்ய முடியவில்லை. இந்த விசயத்துக்காக வந்த காரியம் கெட்டுப் போகவேண்டாம் என்று சும்மா இருந்துவிட்டேன். கைப்பியிலிருந்த என் மனிபர்சை எடுத்து கட்டிலில் போட்டான். வெள்ளை நிற பிராவை எடுத்து தூக்கிப் பார்த்துவிட்டு அதையும் கட்டிலில் போட்டான். நான் எதுவும் பேசாமல் தரையை பார்த்தேன். என் கண் முன்னால் என்னுடைய பிரா பேண்ட்டிகளை இன்னொரு ஆண் கிளறிக்கொண்டிருப்பது என் கூச்சத்தை அதிகமாக்கியது.
அடுத்து என் பிங்க் கலர் பேண்ட்டி அவன் கையில். ”இந்த சின்ன பேண்ட்டி எப்படி இவளோட கொழுத்த குண்டியை மூடி மறைக்கும்‘ என்பது போல பேண்ட்டியை கொஞ்ச நேரம் சந்தேகமாக பார்த்துவிட்டு அதையும் கட்டிலில் போட்டான். நான் வெட்கத்திலும் அவமானத்திலும் நெளிந்தேன். ஆனால் சங்கரன் என் பக்கம் பார்வையை திருப்பவேயில்லை. உள்ளேயிருந்த புடவை பாவாடை ஜாக்கெட், இன்னுமொரு வெள்ளை பேண்ட்டி எல்லாவற்றையும் மொத்தமாக எடுத்து கட்டில் மேலே போட்டான்.
“அஞ்சலி, உங்க எக்ஸ்ட்ரா புடவை, பாவாடை, ஜாக்கெட் இதெல்லாம் நான் எடுத்துட்டு போயி ஆசிரம் லாக்கர்ல வச்சிடுறேன். ஏன்னா, மூலைகை சாறு படாத எதையும் இனிமே போட்டுக்ககூடாது. அப்புறம் உங்க பிரா, பேண்ட்டி இதெல்லாம் மூலைகையில முக்கி காய வச்சி காலையில கொண்டுவந்து தரேன்“ என்று சொல்லிக்கொண்டே அவற்றை கையில் எடுத்தான்.
பதில் சொல்ல ஒன்றும் இல்லாததால் தலையை மட்டும் ஆட்டினேன். பிங்க் பேண்ட்டியை எடுக்கும் போது மட்டும் அதை கையில் வைத்து மீண்டும் ஒரு முறை சந்தேகமாக பார்க்க நான் வெட்கத்தில் சட்டென்று முகம் சிவந்தேன்.
“அஞ்சலி, உங்களோட அது ரெண்டையும், அதாவது இப்ப போட்டிருக்கிற பிரா, பேண்ட்டியையும் கழட்டி கொடுங்க“
”போட்டிருக்கிற எப்படி கொடுக்க முடியும். அதை கொண்டு வந்து கொடுங்க, இதை தரேன்“ என்று வேறு பக்கம் பார்த்துக்கொண்டே சொன்னேன்.
“அதில்லம்மா. ஆசிரமத்துல எல்லாருக்கு நிறைய வேலைகள் இருக்கு. இதையும் கழட்டி கொடுத்தீங்கன்னா முலிகையில் நனைச்சி காய போடுற வேலை ஒரே நேரத்துல முடிஞ்சிடும். இல்லன்னா அதுக்கு ஒரு தடவ ஒரு நாள் வேலை செய்யவேண்டி வரும்“ என்று அமைதியாக சொன்னான்.
அவன் சொல்வதில் நியாயம் இருந்ததால் என்னால் மறுப்பு சொல்ல முடியவில்லை. ஆனாலும், இதையும் கழட்டிவிட்டால் நாளை காலை வரை பிரா பேண்ட்டி இல்லாமலே இருக்க வேண்டும். அதுவும் கொஞ்ச நேரத்தில் பூஜைக்கு போனால் எல்லா ஆண்களின் முன்பும் பிரா இல்லாத என் முலைகளும் முலைக்காம்பும் நன்றாகவே வெளியே தெரியும். அதைவிட அங்கும் இங்கும் நடக்கும் போடு முலைகள் குலுங்குவதை கட்டுப்படுத்த முடியாது. இருக்கும் எல்லா சீடர்களுக்கும் கவர்ச்சி காட்டவேண்டியிருக்குமே என்று எனக்கு கொஞ்சம் தயக்கமாக இருந்தது. வேறு வழியுமில்லை.
”நீங்க கொஞ்ச நேரம் கழிச்சி வாங்க. கழட்டி வைக்கிறேன்“
“பரவாயில்லம்மா. நான் காத்திருக்கேன். எவ்வளவு நேரம் ஆகப் போகுது…“ என்று அவன் முடிக்கும் முன்பே அடுத்து என்ன சொல்வான் என்று தெரிந்ததால்,
“சரி, சரி இருங்க“ என்று சொல்லிக்கொண்டே பாத்ரூமில் நுழைந்தேன்.
பாத்ரூம் கதவு கழுத்து வரை மட்டுமே இருந்தது. எதிர் பக்கம் வழக்கத்துக்கு மாறாக ஆளுயர நிலைக் கண்னாடி. துணியை கழட்டி மாட்ட ஹாங்கர் எதுவும் இல்லை. இந்த பாத்ருமில் எதற்கு இத்தனை பெரிய கண்னாடி என்று யோசித்துக்கொண்டே கதவுப் பக்கம் பார்த்தபடி புடவையை அவிழ்த்தேன். தரை ஈரமாக இருந்ததால் துணியை பாத்ரூம் கதவில் தான் போடவேண்டும். ஒவ்வொரு துணியாக கதவில் போடும் போது வெளியில் இருக்கும் சங்கரனுக்கு உள்ளே நான் என்ன நிலையில் இருக்கிறேன் என்று தெரிந்துவிடும். நினைக்கும் போதே காதோரம் சூடாக, ‘ சே. என்ன இருந்தாலும் அவன் சாமியாரின் சீடன். அவங்களுக்கு இந்த மாதிரி நினைப்பெல்லாம் வராது. நான் தான் அதிகமாக கற்பனை செய்கிறேன்’ என்று எனக்கு நானே சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டு புடவையை கழட்டி கதவின் மேல் போட்டேன்.
வியர்வையில் பாவாடை குண்டிப் பிளவுக்குள் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த பாவாடையை முடிச்சை அவிழ்த்து குண்டிகளை அசைத்து கழட்டி அதையும் கதவில் போட்டுவிட்டு கண்ணாடியில் என் பின்னழகைப் பாத்தேன். எந்த மாதிரி பேண்ட்டி போட்டாலும் எல்லாமே என் குண்டிப் பிளவுக்குள் மொத்தமாக சுருங்கிக்கொண்டு விடும். நானும் பல பிராண்டு மாற்றியும் எந்த மாற்றமும் இல்லை. பின் பக்க குண்டிகோளங்கள் இரண்டும் கும்மென்று தூக்கிக்கொண்டிருக்க ஆசையாக தடவிவிட்டு ஜாக்கெட்டையும் கழட்டிப் போட்டேன். இரண்டடி தூரத்தில் சங்கரன் நிற்கிறான். இருவருக்கும் இடையில் ஒரே ஒரு திரை மட்டும்தான் இருக்கிறது. நான் இங்கே ஆடையில்லாமல் நிற்க, முலைக்காம்புகள் தேவையில்லாமல் விறைத்தன.
பிராவையும் பேண்டியையும் கதவில் போடமுடியாது. பிராவை தரையின் மூலையில் ஈரமில்லாத இடத்தில் போட்டுவிட்டு பேண்டியைக் கழட்ட புண்டைக்கு நேராக இருக்குமிடத்தில் வியர்வையின் ஈரம். இப்படியே சங்கரனிடம் எப்படி கொடுப்பது என்று கூச்சமாக இருந்தது. பிராவிலும் அதே போல ஈரம் ஒட்டியிருந்ததால் இரண்டையும் அலசிவிட்டு கொடுக்கலாம் என்று பேண்டியை அலசும் போது வெளியே சங்கரன் குரல் கேட்டது.
“அஞ்சலி, நான் உங்களோட புடவை பாவாடையெல்லாம் மூலைகை சலவைக்கு எடுத்துட்டு போறேன். நீங்க கொண்டு வந்திருக்கிற மாற்று துணியை கட்டிக்கங்க. ஏன்னா இதெல்லாம் வேர்வையில நனைஞ்சி போயிருக்கு“
சங்கரனின் குரல் கதவுக்கு வெகு அருகாமையில் கேட்டது. நான் இந்தப் பக்கம் உடம்பில் பொட்டுத்துணி கூட இல்லாமல் முழு நிர்வாணமாக நிற்கிறேன். என்னுடைய துணிகளை கழட்டிப் போட்டதை அவனும் பார்த்துக்கொண்டுதான் நிற்கிறான். எனக்கு வெட்கம் பிடிங்கித்தின்ன சட்டென்று அங்கிருந்த டவலை எடுத்து முலைக்கு நேரே கட்டியவுடன் கொஞ்சம் நிம்மதியடைந்து,
“பரவாயில்லை இருக்கட்டும்“ என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னேன்.
“என்ன பரவாயில்ல. புது துணிய கட்டிகிட்டா கொஞ்சம் புத்துணர்ச்சியா இருக்கும். ஒரு விசயம் மறந்துடாதீங்க. பூசைக்கு முன்னாடி நீங்க குளிக்கனும். அதனால இப்ப குளிக்க வேண்டாம்“
அவ சொறதும் சரிதான். என் துணியெல்லாம் வேர்வையில நனைஞ்சி போயிருக்கு. புது துணியை கட்டிகிட்டா கொஞ்சம் ஃப்ரஷா இருக்கும். நான் அவனிடம் சரியென்று சொல்வதற்கு முன்னால் கதவில் கிடந்த புடவையும் பாவாடையையும் எடுத்துவிட்டான். அடுத்த வினாடி ஜாக்கெட்டும் காணாமல் போக, வெறும் டவல் மட்டுமே என்னிடம் மிச்சம் இருந்தது. அதற்கு அடுத்து அவன் சொன்ன வார்த்தைகளில் நான் முழுவதும் குழைந்து போனேன்.
“அஞ்சலி, உங்களுக்கு அக்குல் பக்கம் நிறைய வேர்க்கும் போலிருக்கு. ஜாக்கெட்ல வியர்வை வழிந்திருக்கு. முதுகுபக்கமெல்லாம் கூட நனைந்து போயிருக்கு“
28
வயது குடும்ப பெண் கழட்டிப் போட்ட ஜாக்கெட்டை முன் பின் தெரியாத ஒருவன் அங்குலம் அங்குலமாக ஆராய்ச்சி செய்கிறான். அதுவும் என்னை வைத்துக்கொண்டே அதைப் பற்றி பேசுவது எனக்கு அவமானமாக இருந்தது.
“ஆங் .. ம்ம்ம் ஆமா வேர்வை .. சூடு..“ வார்த்தைகள் தடுமாறின.
No comments:
Post a Comment